Cal \u00e9 o l\u00edmite entre a esperanza e a utop\u00eda? A historia do pensamento humano est\u00e1 chea de promesas que acenderon os coraz\u00f3ns e provocaron revoluci\u00f3ns, seguidas de amargas decepci\u00f3ns. A\u00ednda vale a pena crer, traballar e loitar polo cambio?<\/p>\n\n\n\n
Unha lecci\u00f3n pode sa\u00edr da simple observaci\u00f3n da natureza: a semente que, unha vez plantada no chan, desaparece, morre, para liberar a s\u00faa forza vital e dar froitos. O labrego pl\u00e1ntao coa certeza de que dar\u00e1 froito, a\u00ednda que non sexa el quen o ve brotar. Pero s\u00f3 as\u00ed se transmite e perpetua a vida ao longo das xeraci\u00f3ns.<\/p>\n\n\n\n
A cada un de n\u00f3s tam\u00e9n se nos presenta a oportunidade de sementar sementes de vida ao noso arredor, nunha terra que pode ser \u00e1rida e mesmo inh\u00f3spito. Fag\u00e1molo coa certeza da colleita. Animemos aos demais e preparemos xuntos as condici\u00f3ns para sementar a paz, a esperanza e a felicidade. Teremos a forza da comunidade.<\/p>\n\n\n\n
Sementemos xenerosamente, crendo que o futuro nos traer\u00e1 os froitos. Esta \u00e9 a experiencia dos grandes pol\u00edticos, dos que cren que s\u00f3 tomando decisi\u00f3ns valentes podemos constru\u00edr un mundo mellor, a\u00ednda a costa da s\u00faa valent\u00eda na perspectiva miope das pr\u00f3ximas elecci\u00f3ns. \u00c9 a mesma experiencia que viven os pais que saben criar aos seus fillos coa vista posta no futuro, a\u00ednda que sexa dif\u00edcil dar un exemplo educativo coherente, ou os profesores que non perseguen a f\u00e1cil popularidade do momento. \u00c9 a experiencia que podemos ter a pesar das dificultades que sup\u00f3n. Cada un de n\u00f3s pode sentir o poder de formar parte dun proxecto m\u00e1is amplo se sabemos mirar o futuro na dimensi\u00f3n do ben com\u00fan e non na perspectiva inmediata do pequeno interese persoal.<\/p>\n\n\n\n
A traxedia do noso tempo, segundo alg\u00fans soci\u00f3logos, radica non tanto nas crises econ\u00f3micas como en vivir presos do medo, a rabia e a desconfianza do presente e do futuro. E isto paraliza e dificulta o progreso da sociedade civil. "Confianza" (nos demais, no futuro, no resultado das nosas acci\u00f3ns mesmo m\u00e1is al\u00e1 de n\u00f3s mesmos) poder\u00eda ser a palabra m\u00e1is importante para lanzar unha verdadeira revoluci\u00f3n social. O odio aniquila; o amor sempre ga\u00f1a e d\u00e1 froitos.<\/p>\n\n\n\n
En Italia, en 1994, un neno estadounidense, Nicholas Green, recibe un disparo mortal por erro de identidade durante un intento de roubo. A noticia \u00e9 impactante, os titulares falan de vinganza e crece un clima de odio. Ata que os pais do neno fan un xesto rotundo: "Nicholas -din- amaba a vida e el amaba Italia". Non piden vinganza, sen\u00f3n que expresan o desexo de que os seus \u00f3rganos sexan doados para dar vida a outros. \u00c9 un sinal impactante: a xustiza segue o seu curso, pero este acto transcende o breve per\u00edodo de noticias e conv\u00e9rtese nunha semente que d\u00e1 froitos. Hoxe, 30 anos despois, moitos lembran a Nicol\u00e1s e a s\u00faa familia. E en Italia, a cultura da doaz\u00f3n de \u00f3rganos creceu enormemente.<\/p>\n\n\n\n