Seguro que cada un de n\u00f3s vivimos o amor libre dende o nacemento, a trav\u00e9s do coidado de quen nos coidaba. As\u00ed tam\u00e9n aprendemos a amar coa nosa vida m\u00e1is que coas palabras.<\/p>\n\n\n\n
Esta experiencia de amor fainos entender que o verdadeiro amor implica coraxe, esforzo e risco ante a adversidade e o sufrimento. En consecuencia, quen ama deste xeito experimenta a liberdade e a alegr\u00eda de entregarse; s\u00e9ntense libres do ego\u00edsmo que pecha as portas \u00e1 comu\u00f1\u00f3n cos seus irm\u00e1ns e nos impide medrar na fraternidade e na verdade.<\/p>\n\n\n\n
Se nos queremos, ocorre como cando se tocan dous postes el\u00e9ctricos e a luz se acende e ilumina todo o que hai ao seu redor. As\u00ed, o amor mutuo c\u00fampresenos.<\/p>\n\n\n\n
Chiara Lubich dinos que dar testemu\u00f1a deste amor \u00e9 \u201ca gran revoluci\u00f3n que estamos chamados a ofrecer hoxe ao mundo moderno, que est\u00e1 baixo unha tensi\u00f3n extrema\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Como facelo? Como vivir este amor superlativo? Aprendendo de modelos reco\u00f1ecidos e po\u00f1\u00e9ndoos en pr\u00e1ctica, Chiara conv\u00eddanos, en particular, a estar ao servizo dos nosos irm\u00e1ns e irm\u00e1s, especialmente dos que nos rodean, comezando polas cousas m\u00e1is pequenas, polos servizos m\u00e1is humildes. Esforzar\u00e9monos por ser os primeiros en querelos, desvincul\u00e1ndonos de n\u00f3s mesmos e abrazando todas as vicisitudes e dificultades, pequenas ou grandes, que isto poida supo\u00f1er.<\/p>\n\n\n\n
Deste xeito, tam\u00e9n n\u00f3s chegaremos pronto a esa experiencia de amor, a esa plenitude de luz, paz e alegr\u00eda interior que nos cumpre como seres humanos.<\/p>\n\n\n\n
Unha moza chamada Pap\u00e1 Noel adoita visitar unha residencia de anci\u00e1ns. Un d\u00eda, xunto con Roberta, co\u00f1ece a Aldo, un home alto, culto e rico. Aldo mira \u00e1s d\u00faas mozas cunha mirada escura: "Por que vi\u00f1estes aqu\u00ed? Que queredes de n\u00f3s? "Morrermos en paz!" Pap\u00e1 Noel non se desanima e dille: "Estamos aqu\u00ed para ti, para pasar un tempo xuntos, co\u00f1ecernos, facernos amigos". Volven m\u00e1is veces.<\/p>\n\n\n\n
Roberta di: "Aquel home estaba especialmente retra\u00eddo, moi abatido. Eu xa non cr\u00eda no amor. Pap\u00e1 Noel foi o \u00fanico que conseguiu entrar no seu coraz\u00f3n, moi suavemente, escoit\u00e1ndoo durante horas. Ela rezou por el intimamente, tendoo moi presente nos seus pensamentos e no seu coraz\u00f3n, e unha vez que lle entregou un obxecto que apreciaba moito e que despois decatouse de que Pap\u00e1 Noel aceptou.<\/p>\n\n\n\n
A dor da s\u00faa morte foi suavizada ao saber que morreu en paz, sostendo nas s\u00faas mans o agasallo que lle fixera.<\/p>\n\n\n\n