\u00abHab\u00eda varios estudantes que asist\u00edan \u00e1 clase esporadicamente\u00bb, explica unha mestra. \u00abNo meu tempo libre, adoitaba ir ao mercado que hai ao lado da escola, coa esperanza de atopalos al\u00ed porque escoitara que traballaban al\u00ed para ga\u00f1ar algo de di\u00f1eiro. Un d\u00eda finalmente os vin, e quedaron abraiados de que eu persoalmente os buscara, e impresionados pola importancia que ti\u00f1an para toda a comunidade escolar. A partir de ent\u00f3n, comezaron a vir \u00e1 clase con regularidade, e foi unha verdadeira celebraci\u00f3n para todos\u00bb.<\/p>\n\n\n\n
Este feito expresa o valor inalienable de cada ser humano. F\u00e1lanos de aceptaci\u00f3n incondicional, dunha esperanza que nunca se rende e dunha alegr\u00eda compartida cando a dignidade se restaura ao ser reintegrado na comunidade como algu\u00e9n \u00fanico e irremplazable.<\/p>\n\n\n\n
Hai momentos na vida nos que non todos podemos seguir o ritmo. A nosa propia fraxilidade, ou a dos demais, imp\u00eddenos cami\u00f1ar sempre xunto a quen nos acompa\u00f1a. As causas poden ser moitas: a fatiga, a confusi\u00f3n, o sufrimento... Pero \u00e9 precisamente aqu\u00ed onde se activa unha forma de amor profundamente humana e radicalmente comunitaria: \u00e9 o amor atento que sabe deterse e mirar a quen xa non pode seguir o ritmo, que se achega e non abandona. \u00c9 un amor que, como unha nai ou un pai cos seus fillos, recolle, protexe e acompa\u00f1a. \u00c9 un amor paciente que mira aos demais con comprensi\u00f3n, respecto e confianza. Tr\u00e1tase de soportar as cargas dos demais, non como un deber, sen\u00f3n como unha elecci\u00f3n l\u00facida e libre de amor que se compromete a cami\u00f1ar m\u00e1is amodo, se \u00e9 necesario, para manter viva e unida a comunidade familiar e\/ou social.<\/p>\n\n\n\n
Este tipo de amor \u2014o que se preocupa, o que busca, o que incl\u00fae\u2014 non distingue entre o bo e o malo, entre o "digno" e o "indigno". L\u00e9mbranos que todos, nalg\u00fan momento, podemos perdernos e que a alegr\u00eda colectiva da reuni\u00f3n \u00e9 m\u00e1is forte que calquera xu\u00edzo ou separaci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n
Esta idea \u00e9 unha invitaci\u00f3n a ver aos demais non polo que fixeron, sen\u00f3n polo feito de que son \u00fanicos e dignos de ser amados. Inv\u00edtanos a vivir a \u00e9tica do "coidado", sen deixar a ningu\u00e9n atr\u00e1s nin abandonar a ningu\u00e9n, restaurando as\u00ed os lazos rotos e celebrando xuntos a nosa contribuci\u00f3n a facer o mundo un pouco m\u00e1is humano.<\/p>\n\n\n\n
Martin Buber, o fil\u00f3sofo xudeu, reflexionando sobre a profunda relaci\u00f3n entre as persoas como lugar de verdade, afirma que a autenticidade non se atopa no que facemos en soidade, sen\u00f3n no encontro cos demais, especialmente cando se fai con respecto e gratuidade.<\/p>\n\n\n\n