O mundo actual sofre de falta de unidade. Isto \u00e9 evidente nas divisi\u00f3ns dentro das familias, entre veci\u00f1os e entre igrexas e comunidades, por citar s\u00f3 alg\u00fans exemplos. A polarizaci\u00f3n parece prevalecer sobre a comprensi\u00f3n. Isto \u00e9 consecuencia do individualismo que toma a iniciativa, empurrando \u00e1s persoas a decidir e actuar de forma independente, buscando o seu propio interese ou prestixio persoal, mentres ignoran aos demais, as s\u00faas necesidades e os seus dereitos.<\/p>\n\n\n\n
E, con todo, \u00e9 posible experimentar a unidade. \u00c9 un cami\u00f1o que sempre comeza pequeno, cun "si" interior: si \u00e1 acollida, si ao perd\u00f3n, si a vivir polos demais. Non se trata de grandes proxectos, sen\u00f3n de pequenos actos de fidelidade que, co tempo, transforman unha vida, unha comunidade, un ambiente enteiro. E cando isto ocorre, decat\u00e1monos de que a fraternidade deixa de ser un ideal e conv\u00e9rtese nunha realidade visible e nunha fonte de esperanza para todos.<\/p>\n\n\n\n
Martin Buber considera a unidade como relaci\u00f3n. \u00c9 o espazo do encontro, o espazo que existe entre o Ti e o Eu, un lugar sagrado onde as diferenzas non desaparecen, sen\u00f3n que se reco\u00f1ecen mutuamente. Para el, a unidade nace cando d\u00faas realidades se deixan tocar, non cando unha se imp\u00f3n \u00e1 outra. Este \u201centre\u201d p\u00f3dese entender como un espazo que abraza a diversidade e, precisamente por iso, conv\u00e9rtese nunha fonte de comu\u00f1\u00f3n. Polo tanto, para Buber, Toda a verdadeira vida \u00e9 encontro<\/em> (Eu e ti, 1923).<\/p>\n\n\n\n As\u00ed, no outro \u2014xa sexa un amigo, un familiar ou calquera persoa que atopemos no noso cami\u00f1o\u2014 descubrimos a gran \u201coportunidade da relaci\u00f3n\u201d. En particular, o outro \u201cs\u00e1lvanos\u201d cando unha situaci\u00f3n dif\u00edcil parece aprisionarnos nos nosos medos, permit\u00edndonos transcendernos a n\u00f3s mesmos. Vivir en unidade significa cami\u00f1ar xuntos a pesar das nosas diferenzas, transform\u00e1ndoas nun tesouro en lugar dun obst\u00e1culo. \u00c9 unha invitaci\u00f3n a pasar da mera convivencia ao verdadeiro encontro, onde o que pertence a cada persoa, en reciprocidade, se volve novo porque se comparte e se pon en relaci\u00f3n cos demais. A unidade, entendida deste xeito, non \u00e9 nin a suma dos dous nin a fraxilidade: \u00e9 unha forza que xera a esperanza de que a\u00ednda hai un ma\u00f1\u00e1. A diversidade xa non \u00e9 falta de unidade, sen\u00f3n que se converte en enriquecemento mutuo. \u00c9 sentir que o que ocorre no outro tam\u00e9n resoa dentro de min. A uni\u00f3n non se trata de igualdade, sen\u00f3n de harmon\u00eda<\/em>, Rabindranath Tagore l\u00e9mbranos.<\/p>\n\n\n\n Que este mes nos traia a alegr\u00eda, a luz, a vida, a paz e a esperanza que prove\u00f1en da unidade vivida. Cando somos un, todo se percibe de maneira diferente.<\/p>\n\n\n\n