A noite \u00e9 s\u00edmbolo da escuridade, do desco\u00f1ecido, da ausencia desa luz que non podemos atopar sen unha l\u00e1mpada e un compa\u00f1eiro de viaxe. A noite envolve o noso planeta, ferido e violado por loitas fratricidas, por guerras que a\u00ednda se libran pola ansia de poder e di\u00f1eiro. A noite \u00e9 tam\u00e9n a noite habitada por mill\u00f3ns de persoas que xa non te\u00f1en voz para berrar contra a inxustiza e o abuso.<\/p>\n\n\n\n
E n\u00f3s? Como podemos seguir crendo neste mundo renovado que non se manifesta segundo as nosas expectativas? Como podemos reco\u00f1ecer os signos de bondade nas nosas relaci\u00f3ns coti\u00e1s? Son preguntas \u00e1s que non sempre sabemos responder, pero que nos obrigan a buscar un compa\u00f1eiro de viaxe que a mi\u00fado non vemos, a reco\u00f1ecer a necesidade universal dunha espiritualidade inherente aos seres humanos, unha espiritualidade que pode facerse presente se vivimos no amor mutuo entre n\u00f3s.<\/p>\n\n\n\n
\u00c1s veces son breves escintileos de luz, que brillan dos xeitos m\u00e1is inesperados, mesmo a trav\u00e9s das redes sociais, os que iluminan a noite. Como a historia de Chiara Badano e Sara Cornelio, d\u00faas amigas a trav\u00e9s do tempo.<\/p>\n\n\n\n
Sara, nada en 1998, sendo a\u00ednda practicamente unha nena, "co\u00f1eceu" a Chiara, que morreu aos 19 anos en 1990, a trav\u00e9s dos moitos encontros que contan a s\u00faa extraordinaria historia de vida. Descubriuna como unha amiga, unha compa\u00f1eira de so\u00f1os, unha confidente e unha presenza poderosa. Sara \u00e9 unha moza que vive, canta, baila, estuda, ten amigos, crece e fascina. Ao mesmo tempo, vive a realidade coti\u00e1 dunha enfermidade conx\u00e9nita que \u2014non s\u00f3 figurativamente\u2014 "lle quita o alento". Vive coa certeza de que "o amor vence todo" (o tema do seu proxecto final de bacharelato); experimenta o agasallo dun transplante de pulm\u00f3n e conv\u00e9rtese ela mesma nun agasallo, do que dar\u00e1 testemu\u00f1o a trav\u00e9s de libros, visitas escolares, pezas musicais e curtametraxes, un blog e unha representaci\u00f3n teatral.<\/p>\n\n\n\n
Viviu a s\u00faa marabillosa vida familiar, experimentando o namoramento e o amor. A s\u00faa morte en 2022, con s\u00f3 24 anos, deixou a todos os que a quer\u00edan, mesmo aos que simplemente a co\u00f1eceran en Facebook, desconcertados e a\u00ednda m\u00e1is s\u00f3s.<\/p>\n\n\n\n
Durante o seu intenso tempo nesta terra, Sara ten en Chiara unha amiga \u00edntima que a acompa\u00f1a, a anima e a apoia e que se "revela" nos momentos e ocasi\u00f3ns m\u00e1is impensables: unha amiga que sabe "estar a\u00ed" tanto na alegr\u00eda cristalina como na dor e na soidade dun hospital ou dunha unidade de coidados intensivos.<\/p>\n\n\n\n
Nos momentos finais, de soidade e debilidade, a presenza de Chiara t\u00f3rnase misteriosamente silenciosa, case esquiva, pero precisamente por iso m\u00e1is aut\u00e9ntica e destinada a ser unha amizade "para sempre". <\/p>\n\n\n\n
Chiara e Sara: \u00fanicas, como cada historia \u00e9 \u00fanica.<\/p>\n\n\n\n