Emaús herrira doan bideak Jesusen bi ikaslek egindako bidaiaren istorioa kontatzen du. Maisuarekin igarotako amets, plan eta une indartsuekin desengainatuta, etxera itzultzen dira atzean utzitako bizitzak, Harekin topo egin aurretik ezagututako bizitzak, berreskuratzeko. Hiru egun eskas igaro ziren gurutziltzatu zutenetik, eta desengainua, beldurra eta zalantza nagusi ziren bere jarraitzaileen artean.
Jerusalemdik urruntzen ari ziren, bete gabeko ametsetik, Kristorengandik eta haren mezuarengandik urrunduz, triste zeren eta, nolabait, proiektu horri jarraitzera eraman zituenak alde batera uzteko erabakia hartua baitzuten jada.
Guztion istorioa da bidegurutzean erabaki bat hartzera behartzen gaituzten egoerek desengainatzen gaituztenean, eta kasu askotan atzera egitea, amore ematea eta geure burua errenditzea dela iruditzen zaigu gure ondoezarako erantzun bakarra.
«Nork ez du ezagutzen Emmausko ostatua? Nork ez du bide hartatik ibili dena galduta zirudien arratsalde batean? Kristo hil zen gugan... Ez zegoen jada Jesusik lurrean»[1].
«Geldi zaitez gurekin, berandu baita eta iluna gainean dugu».
Bidaian zehar, ezezagun bat elkartzen zaie eta gertatu berri diren gertaeren berri ez duela dirudi. Galdera zorrotzak egiten hasten da, eta horrek haien samintasun eta etsipen guztia askatzen du. Lehenik, entzuten die, eta gero Eskriturak azaltzen hasten da: benetako elkarrizketa bat da, inpresio iraunkorra uzten duen topaketa bat; horrela, Jesus oraindik ezagutu ez badute ere, haiekin geratzeko eskatzen diote, arratsaldea hurbiltzen ari baita (ik. Lc 24, 17-29).
Ebanjelioan aurkitzen ditugun otoitz ederrenetako bat da, agian. Dizipuluetatik Jaun Piztuari igotzen zaion lehen otoitza da, eta guztiok egin diezaiokegun gonbidapen hau, gurekin eta gure artean geratzeko eskatuz, oso hunkigarria da.
Bi ikasleen begiak irekiko dira ogia hausten denean, eta azkenean hura ezagutu izanaren pozak Jerusalemera itzultzera bultzatuko ditu, berpizkundearen gertaera lagunei iragartzera.
«Geldi zaitez gurekin, berandu baita eta iluna gainean dugu».
«Agian hitz hauek baino hobeto ez dago Jesusekin gure artean bizitzearen esperientzia azaltzen, guk, Fokolareko emakumeok, hasieratik bizi izan duguna“, idazten du Chiara Lubichek. ”Jesus beti da Jesus, eta espiritualki bakarrik egon arren, bertan dagoenean, Eskriturak azaltzen ditu eta bere maitasuna —bere bizitza— gure bihotzetan pizten da. Bera ezagutu dugunean, irrika infinituz esatera eramaten gaitu: 'Gera zaitez gurekin, Jauna, ilundu egiten du eta'; zu gabe gau iluna da […]»[2].
Gaua iluntasunaren, ezezagunaren, aurkitu ezin dugun argi horren faltaren sinboloa da, haren presentzian sinesten ez dugulako, eta beti gurekin jarraitzen duelako.
Gauak gure planeta inguratzen du, borroka fratriziden ondorioz zaurituta eta haserretuta, botere eta diruaren anbizioak antolatzen jarraitzen duten gerren ondorioz.
Gaua da milioika pertsonek bizi dutena, bidegabekeriak eta gehiegikeriak salatzeko ahotsik ez duten pertsonak.
Eta nola antzeman dezakegu Jesusen presentzia, gure itxaropenen arabera agertzen ez dena beti? Nola uler dezakegu gurekin dabilela eta bere presentziaren seinaleak antzemanarazten saiatzen dela? Eta batez ere, nola sor ditzakegu baldintzak berak bere burua ager dadin eta gurekin gera dadin?
Galdera hauek ez dakigu beti erantzuten, baina eskatzen digute Jesusen bila ez uzteko, askotan ikusten ez dugun bidaia-lagun batengan begirada jartzeko, elkarrekiko maitasuna bizitzen badugu presente egon daitekeena aitortzeko.
Emaúserako bidea gure bide guztien sinboloa da; Jaunarekin topo egiteko bidea da, gure bihotzetan poza itzultzen duen bidea, Kristo piztu dela elkarrekin lekuko izateko komunitatera eramaten gaituena.
Patrizia Mazzola eta Bizi-Hitzako taldea
[1] François Mauriac, Jesusen bizitza, Mondadori, Milan 1950, or. 156.
[2] C. Lubich, Guztiak Bat. Idazki Espiritualak/3, Ciudad Nueva, Madril 1998, 70. or.
