A noite é símbolo da escuridade, do descoñecido, da ausencia desa luz que non podemos atopar sen unha lámpada e un compañeiro de viaxe. A noite envolve o noso planeta, ferido e violado por loitas fratricidas, por guerras que aínda se libran pola ansia de poder e diñeiro. A noite é tamén a noite habitada por millóns de persoas que xa non teñen voz para berrar contra a inxustiza e o abuso.
E nós? Como podemos seguir crendo neste mundo renovado que non se manifesta segundo as nosas expectativas? Como podemos recoñecer os signos de bondade nas nosas relacións cotiás? Son preguntas ás que non sempre sabemos responder, pero que nos obrigan a buscar un compañeiro de viaxe que a miúdo non vemos, a recoñecer a necesidade universal dunha espiritualidade inherente aos seres humanos, unha espiritualidade que pode facerse presente se vivimos no amor mutuo entre nós.
Ás veces son breves escintileos de luz, que brillan dos xeitos máis inesperados, mesmo a través das redes sociais, os que iluminan a noite. Como a historia de Chiara Badano e Sara Cornelio, dúas amigas a través do tempo.
Sara, nada en 1998, sendo aínda practicamente unha nena, "coñeceu" a Chiara, que morreu aos 19 anos en 1990, a través dos moitos encontros que contan a súa extraordinaria historia de vida. Descubriuna como unha amiga, unha compañeira de soños, unha confidente e unha presenza poderosa. Sara é unha moza que vive, canta, baila, estuda, ten amigos, crece e fascina. Ao mesmo tempo, vive a realidade cotiá dunha enfermidade conxénita que —non só figurativamente— "lle quita o alento". Vive coa certeza de que "o amor vence todo" (o tema do seu proxecto final de bacharelato); experimenta o agasallo dun transplante de pulmón e convértese ela mesma nun agasallo, do que dará testemuño a través de libros, visitas escolares, pezas musicais e curtametraxes, un blog e unha representación teatral.
Viviu a súa marabillosa vida familiar, experimentando o namoramento e o amor. A súa morte en 2022, con só 24 anos, deixou a todos os que a querían, mesmo aos que simplemente a coñeceran en Facebook, desconcertados e aínda máis sós.
Durante o seu intenso tempo nesta terra, Sara ten en Chiara unha amiga íntima que a acompaña, a anima e a apoia e que se "revela" nos momentos e ocasións máis impensables: unha amiga que sabe "estar aí" tanto na alegría cristalina como na dor e na soidade dun hospital ou dunha unidade de coidados intensivos.
Nos momentos finais, de soidade e debilidade, a presenza de Chiara tórnase misteriosamente silenciosa, case esquiva, pero precisamente por iso máis auténtica e destinada a ser unha amizade "para sempre".
Chiara e Sara: únicas, como cada historia é única.
