Desde a antigüidade, a humanidade cultivou o desexo de coñecer o futuro, a través de ritos máxicos ou da interpretación de signos da natureza. Algunhas das maiores obras da antigüidade de diversas culturas e relixións están marcadas por este anhelo. A miúdo xurdiron durante períodos de gran sufrimento histórico para un pobo.
Pero, é realmente útil saber o que vai acontecer? Que nos ofrece coñecer de antemán os acontecementos que viviremos, ou como os viviremos? Ningunha das tradicións lendarias revela isto plenamente, e a maioría das veces, o simbolismo agocha unha busca moi específica e a esperanza dun mañá mellor que dará sentido aos sufrimentos do presente.
Podería dicirse que cando as cousas van ben, o futuro non nos preocupa; mentres que cando van mal, a esperanza de que mañá poidan cambiar para mellor susténtanos e anímanos. É a profunda necesidade de ter esperanza nun mundo novo e diferente, non só para min, senón para todos.
O mundo actual expresa un “berro” que concierne a toda a humanidade. Mesmo que non nos afecte directamente, só precisamos ver as noticias ou botar unha ollada aos xornais para presenciar traxedias de todo tipo. Como as vivimos? Acostumámonos a elas e tentamos sobrevivir, ou nos deixamos desafiar polo futuro e actuamos en consecuencia?
O mundo que imaxinamos certamente aínda non existe; e, con todo, como nos lembrou George Orwell, é posible. Pero cal dos mundos posibles? Que podemos facer? Atopamos unha resposta no pensamento de Albert Camus: "A verdadeira xenerosidade cara ao futuro consiste en dalo todo ao presente".«[1].
Polo tanto, o futuro non é só algo que esperar, senón algo para o que se pode preparar e, dalgún xeito, anticipar agora mesmo. Depende da nosa actitude e das nosas accións diarias. Non sabemos cando veremos os froitos do cambio: é coma unha semente silenciosa que medra sen que nos decatemos e que, co tempo, convértese nunha planta capaz de nutrir, protexer e xerar vida ao seu redor.
O sorprendente é que non podemos imaxinar as consecuencias: a novidade está garantida. Será un futuro imprevisible, nacido de relacións transformadas, sentimentos compartidos e unha solidariedade que se traduce en acción.
Converterse nun motor de cambio e renovación na sociedade require coraxe, deixarse desafiar por quen sofre, por quen está só, por quen precisa a nosa axuda ou o noso consello. Non estaremos exentos de dificultades e loitas interiores, pero tampouco faltarán momentos de alegría e verdadeira realización.
Recentemente, celebrouse un evento en Florencia para concienciar e involucrar aos participantes nunha caravana de fraternidade: unha oportunidade para reflexionar e compartir experiencias sobre a construción dun futuro pacífico desde diversas perspectivas: económica, laboral, de transformación industrial, ambiental e moito máis. Esta iniciativa pretende estenderse como a pólvora a outras cidades e países. Implicémonos! Sexamos participantes activos, non espectadores, para que o futuro se converta nun agasallo de fraternidade, harmonía e paz.
