O camiño que leva á aldea de Emaús conta a historia dunha viaxe emprendida por dous discípulos de Xesús. Desencantados cos soños, os plans e os momentos poderosos do seu tempo co Mestre, regresan á casa para retomar as vidas que deixaran atrás, as vidas que coñeceran antes do seu encontro con El. Apenas pasaran tres días desde a súa crucifixión, e a desilusión, o medo e a dúbida reinaban entre os seus seguidores.

Afastábanse de Xerusalén, do soño incumprido, distanciándose de Cristo e da súa mensaxe, triste porque dalgún xeito xa tomaran a decisión de abandonar o proxecto que os levara a seguilo.

É a historia de todos nós cando nos desencantamos con situacións que nos obrigan a tomar unha decisión nunha encrucillada, e en moitos casos parécenos que a solución de volver atrás, rendernos e resignarnos é a única resposta ao noso malestar.

«Quen de nós non coñece a pousada de Emaús? Quen non percorreu aquel camiño unha tarde na que todo parecía perdido? Cristo morrera en nós... Xa non había Xesús na terra»^[1].

«Queda connosco, porque atardece».

Durante a súa viaxe, un estraño únese a eles e parece alleo aos acontecementos que acaban de ocorrer. Comeza a facerlles preguntas incisivas, que desatan toda a súa amargura e desánimo. Primeiro, escóitaos e despois comeza a explicarlles as Escrituras: é un verdadeiro diálogo, un encontro que deixa unha pegada duradeira; de xeito que, aínda que non recoñecen a Xesús, róganlle que se quede con eles porque está a caer a noite (cf. Lc 24, 17-29).

Esta é quizais unha das oracións máis fermosas que atopamos no Evanxeo. É a primeira oración que se eleva dos discípulos ao Señor Resucitado, e esta invitación que todos podemos facerlle, pedíndolle que permaneza connosco e entre nós, é profundamente conmovedora.

Os ollos dos dous discípulos abriranse cando se partirá o pan, e a alegría de recoñecelo finalmente animaraos a volver a Xerusalén para anunciar o acontecemento da resurrección aos seus amigos.

«Queda connosco, porque atardece».

«Quizais nada mellor que estas palabras explique a experiencia de vivir con Xesús entre nós, que nós, as mulleres dos Focolares, vivimos desde o principio“, escribe Chiara Lubich. ”Xesús é sempre Xesús, e aínda que só está presente espiritualmente, cando está alí, explica as Escrituras e a súa caridade —a súa vida— arde nos nosos corazóns. Cando o coñecemos, lévanos a dicir con anhelo infinito: "Queda connosco, Señor, porque atardece"; sen ti é noite escura […]»^[2].

A noite é símbolo da escuridade, do descoñecido, da falta desa luz que non somos capaces de atopar porque non cremos na súa presenza, que segue a acompañarnos sempre.

A noite envolve o noso planeta, ferido e indignado por loitas fratricidas, por guerras que seguen a ser organizadas pola ambición de poder e diñeiro.

A noite é o que viven millóns de persoas, persoas que xa non teñen voz para berrar sobre as inxustizas e os abusos.

E como podemos recoñecer a presenza de Xesús, que non sempre se manifesta segundo as nosas expectativas? Como podemos entender que El camiña connosco e tenta facernos recoñecer os signos da súa presenza? E sobre todo, como podemos crear as condicións para que El se revele e permaneza connosco?

Son preguntas que quizais non sempre sabemos responder, pero que nos piden que non deixemos de buscar a Xesús, que fixemos a nosa mirada nun compañeiro de viaxe que a miúdo non vemos, que recoñezamos a Aquel que pode facerse presente se vivimos o amor mutuo entre nós.

O camiño de Emaús é símbolo de todos os nosos camiños; é o camiño do encontro co Señor, o camiño que devolve a alegría aos nosos corazóns, que nos leva de volta á comunidade para dar testemuño xuntos de que Cristo resucitou.

Patrizia Mazzola e o equipo da Palabra de Vida

[1] François Mauriac, Vida de Xesús, Mondadori, Milán 1950, p. 156.
[2] C. Lubich, Todo Un. Escritos Espirituais/3, Ciudad Nueva, Madrid 1998, páx. 70.