Nork ez du inoiz sentitu bere indarrak nahikoak ez zirenik?

Babesgabetasun-uneak dira, ahultasun sakonekoak, non kontzientziak bere mugekin talka egiten duen, eta orduan ustekabeko argitasuna zabaltzen da: inork ezin duela bizitzaren pisua bere kabuz erabat jasan.

Orduan begirada altxatzeko beharra sortzen da, arreta nire sufrimendutik desbideratu eta errealitate zabalago batera irekitzea. Eta barneko keinu sotil baina erabakigarri horretan, sare ikusezin baten existentzia aurkitzen dugu — pertsonak, esperientziak eta zirkunstantziak elkartzen dituen ehun sotil moduko bat —, inguratzen gaituena ez ezik, laguntzen gaituena, eusten gaituena eta zentzua ematen diguna.

Laguntza hori, beti esplizituki agertzen ez dena, bizitzatik bertatik datorkigu, gu birsortzeko, sendatzeko eta berriro gure bidean jartzeko duen gaitasun misteriotsuarekin. Ez dira gertaera ikusgarriak, keinu apalak baizik, gizatasunez eta sinbolismo haundiz beteak : dolu garaietan gure ondoan presentzia isila, arretaz zaintzen duten eskuak, begirada adeitsua, bidezko hitz bat, isolamendua hausten duen ustekabeko deia, gure autoestimua kolokan jartzen denean konfiantzazko keinua.

Zenbatek gure inguruan sinetsi dute gugan, gu geu horretara ausartu baino lehen! Eta zenbat aldiz aurkitu dugun, bidera atera zaigun fede horri esker, berriro aurrera ekiteko kemena.

Gure barne-unibertsoa bera ere, zalantzak, desilusioak edo nekeak sarritan higatua, berpiztu egin daiteke topo egite esanguratsu bati esker edo abegi egiten digun, errekonozituak eta maitatuak sentiarazten gaituen doako keinu bati esker. Orduan, esker on sakon eta zintzoak eraginda, modu berean erantzuteko gogoa sortzen da gugan, eraldatu gaituen esperientzia horren berri emateko gogoa. Eta horrela, jaso duguna dohain bihurtzen da, eta gu geu bihurtzen gara, apaltasunez, beste norbaitentzako laguntza.