Gure eguneroko esperientzia ez dago inoiz arazo eta erronketatik libre: osasuna, familia, lana, ustekabeko zailtasunak... ahaztu gabe, gure anai-arreba askok gaur egun gerraren ondorioz bizi duten sufrimendu izugarria, klima aldaketaren ondorioak, migrazioak, indarkeria... Askotan gainezka egiten gaituzten egoerak dira.
Normala da haien aurrean kezkatzea eta seguru sentitzeko beharra sentitzea. Arazoa ez da beti konpontzen, baina benetako lagunen hurbiltasunak kontsolatzen gaitu eta indarra ematen digu. Elkarrekin bizi izan ditugun eta aurre egin ditugun zailtasunek egunero gogorarazten digute bidaia hau posible egiten duten senidetasun, elkarrekikotasun eta elkartasun balioetan sinisten jarraitu dezakegula. Senidetasun-harreman honetan, seme-alabek guraso maitagarriengan konfiantza dutenean sentitzen duten segurtasun bera senti dezakegu, eta horrela gure bizitza ezberdin eta gogo handiagoz bizi dezakegu.
Chiara Lubich-entzat eta bere intuizioei jarraitu eta jarraitzen duten askorentzat, segurtasun hori maite gaituen Aita bat izatearen fedetik jaiotzen da eta konfiantzaz geure burua abandonatu ahal izateko. Chiarak esan zuen: "...pertsonak badaki maitatua dela eta bere izate guztiarekin sinesten du maitasun honetan. Beragan konfiantza du eta jarraitu nahi du. Bizitzaren inguruabarrak, tristeak edo zoriontsuak, argituta daude. denak nahi edo baimendu dituen maitasun arrazoi batengatik. Hitz hauek, bizitzan gutxienez behin benetako maitasuna bizi izan duten guztiei ere aplika dakieke.
Bidaia-lagun on baten bereizgarria zerbitzua izatea da, ezagutzan eta errespetuz egindako elkartrukean eraikitako dimentsio pertsonalean. Gardentasunaz, koherentziaz, asmorik gabe bizitzea da, bakea, justizia eta senidetasuna ekartzen dituen maitasun garbi eta baldintzarik gabekoarekin.
Horrela, gure garaian hain beharrezkoa den lidergo berri bat sor daiteke. Lidergoa, elkarrekikotasun dinamika komunitario bat ere sustatzen duena, zeinetan elkar aitortzen garen nortasuna galdu gabe. Aitzitik, badakigu bakardadean desorientazioa eta zerumuga galtzea jasaten dugula.
Garai zailak bizi dituztenentzat «gida» izan gaitezke, guk, besteenganako konfiantza hori bizi izan badugu. Paulo Freire pedagogo eta filosofo brasildarrak dioen bezala: "Inork ez du inor hezten; inork ez du bere burua hezten; "Gizonek elkar hezten dute munduaren bitartekaritzaren bidez".[1]. Alegia: hezkuntza komunitatean inork ez dio inori ezer irakasten; aitzitik, denek ikasten dute beste guztiengandik errealitateari buruzko elkarrizketa eta hausnarketa kritikoaren testuinguruan.
[1] Freire, Paulo (2012) "Zapalduen pedagogia" Ed. Siglo XXI
