«Platinumozko Araua» deitzen diote. Denok dakigu Urrezko Arauaren handitasuna («egin besteei zuri egitea nahi zenukeen bezala») eta hortik sortzen da bilakaera are unibertsalagoa dela esan daitekeena: «saiatu ulertzen zer nahi lukeen beste pertsonak berari egitea eta horren arabera jokatu».
Agian, hain zuzen ere hemen antzeman dezakegu maitasunaren benetako forma bat: berdinen artean elkartzea, bakoitza bere indargune eta ahulguneekin, elkarrekikotasun eta errespetuzko harreman batean, bizitza ororen balioa eta duintasuna aitortuz, baita egoera zailenetan ere. Gure ondoan dagoen pertsonari arretaz begiratzea da kontua, alde batera utzi gabe.
«Hurkoarekiko benetako maitasunak», dio Chiara Lubichek, «ez du kalterik egiten».»[1]. Izan ere, maitatzen badugu, gaizki mota guztiak saihesten ditugu, bai geure buruarekiko bai anai-arrebekiko. Gure hurkoa maitatzeko lehen urratsa, hain zuzen ere, kalterik ez egitea da. Baina benetan maitatzeko, maitasunean sortzaileak izan behar dugu: Frantzisko Aita Santuak gogorarazi zigun ez dela nahikoa gure hurkoa kaltetzeari uko egitea; ongia egitea aukeratu behar dugu, sortzen den aukera oro aprobetxatuz.
Badakigu: inork ezin du eman ez daukana, eta noizbait denok maitatuak izan garela aitortuz bakarrik askatu ditzakegu gure dohainak guztiz besteengana.
Beraz, nola bizi dugu Hileko Ideia hau? Jar dezagun maitasuna berriro gure bizitzaren erdigunean. Maitatu ditzagun besteak modu konkretuan, sormenez eta irudimenez, eta batez ere, barrutik, bihotzetik, datorren entzute sakonarekin. Dorisek, Eskoziako emakume gazte batek, hau dio: «Etxerik gabekoentzako aterpe batera egiten ditugun ohiko bisitetan, nire mundutik oso desberdina den mundu batean sartzen naiz. Badakit garrantzitsuena ez dela hainbeste sentitzen dudana, baizik eta maitatzea. Egun batean, aurpegian tristura sakona zuen gizon batek aitortu zidan dena amaitzeko prest zegoela, hil ere nahi zuela. Besterik gabe, entzun nion, eta gero ogitarteko bat eta kafe bat partekatu genituen. Eta ulertu nuen entzutea eta presente egotea jada maitasuna erakusteko modu bat zela. Alde egiteko ordua iritsi zitzaidanean, besarkatu egin ninduen estu eta irribarre egin zidan, esanez egiten ari ginena oso garrantzitsua zela, ez bakarrik berarentzat, baizik eta han zeuden guztientzat. Maitasunaren botere izugarria sentitu nuen». Agian ez nuen "salbatu", baina haren esker onak poz bete ninduen, eta hori, berez, oso indartsua da".
[1] C. Lubich, Bizi-Hitza, 1993ko irailean, Bizitzaren Hitzak/2 1991-2006) (arg. F. Ciardi), Ciudad Nueva, Madril 2026, or. 77.
