Antzinatik, gizateriak etorkizuna ezagutzeko nahia landu izan du, erritu magikoen edo naturako zeinuen interpretazioaren bidez. Antzinateko lan handienetako batzuk hainbat kultura eta erlijiotan agertzen dira irrika horrekin markatuta. Askotan, herri batentzat sufrimendu historiko handiko garaietan sortu ziren.
Baina benetan erabilgarria al da zer gertatuko den jakitea? Zer eskaintzen digu biziko ditugun gertaerak aldez aurretik jakiteak, edo nola biziko ditugun? Tradizio legendarioek ez dute hau guztiz agerian uzten, eta askotan, sinbolismoak bilaketa oso zehatz bat eta gaur egungo sufrimenduei zentzua emango dien bihar hobeago baten itxaropena ezkutatzen ditu.
Esan liteke gauzak ondo doazenean, etorkizunak ez gaituela kezkatzen; gaizki doazenean, berriz, bihar hobera alda daitezkeen itxaropenak eusten eta animatzen gaituela. Mundu berri eta desberdin baten itxaropen sakona da, ez bakarrik niretzat, baizik eta guztiontzat.
Gaur egungo munduak gizateria osoari eragiten dion “oihu” bat adierazten du. Zuzenean eragiten ez badigu ere, albisteak ikusi edo egunkariak arakatu besterik ez dugu behar mota guztietako tragediak ikusteko. Nola bizi ditugu? Ohitzen gara eta bizirauten saiatzen gara, edo etorkizunak erronka egiten dionean uzten dugu eta horren arabera jokatzen dugu?
Imajinatzen dugun mundua ez da oraindik existitzen, zalantzarik gabe; eta hala ere, George Orwellek gogorarazi zigun bezala, posible da. Baina zein mundu posible? Zer egin dezakegu? Albert Camusen pentsamenduan aurkitzen dugu erantzuna: "Etorkizunarekiko benetako eskuzabaltasuna orainaldiari dena ematean datza".«[1].
Etorkizuna, beraz, ez da itxaron beharreko zerbait soilik, baizik eta prestatu eta, nolabait, aurreikusi daitekeen zerbait oraintxe bertan. Gure jarreraren eta eguneroko ekintzen araberakoa da. Ez dakigu noiz ikusiko ditugun aldaketaren fruituak: ohartu gabe hazten den eta, denborarekin, elikatzeko, babesteko eta inguruan bizitza sortzeko gai den landare bihurtzen den hazi isil bat bezalakoa da.
Harrigarria da ondorioak ezin ditugula imajinatu: berritasuna bermatuta dago. Etorkizun aurreikusezina izango da, eraldatutako harremanetatik, sentimendu partekatuetatik eta ekintza bihurtzen den elkartasunetik sortua.
Gizartean aldaketa eta berritze eragile bihurtzeko ausardia behar da, sufritzen dutenek, bakarrik daudenek, gure laguntza edo aholkua behar dutenek erronka egiten uztea. Ez gara zailtasunetatik eta barne-borroketatik salbuetsita egongo, baina ez dira poz eta benetako betetasun uneak faltako ere.
Duela gutxi, ekitaldi bat egin zen Florentzian, sentsibilizazioa areagotzeko eta parte-hartzaileak anaitasunaren karabana batean inplikatzeko: etorkizun baketsu bat eraikitzeko esperientziak hainbat ikuspegitatik hausnartzeko eta partekatzeko aukera, hau da, ikuspegi ekonomikotik, laboraletik, industrialdetik, ingurumenetik eta gehiagotik. Ekimen hau beste hiri eta herrialde batzuetara baso-sute baten moduan hedatu nahi da. Parte har dezagun! Izan gaitezen parte-hartzaile aktibo, ez ikusle, etorkizuna anaitasunaren, harmoniaren eta bakearen opari bihur dadin.
