Dicía o gran científico Louis Pasteur: «Marabillarse de todo é o primeiro paso da razón cara ao descubrimento».

Luigi Ballerini, escritor para mozos e psicoterapeuta, tamén nolo lembra no artigo que inspirou esta idea.[1] «En definitiva, a marabilla non é máis que unha forma de confianza […] É a idea de que aínda hai un mundo por descubrir, comprender e atopar. Isto explica por que a perda desta capacidade (de marabillarse) é tan grave: sen ela, a vida vólvese monótona, unha repetición dunha ollada cansada que xa non ve nada. […] Se perdemos a capacidade de marabillarnos, non nos volvemos máis realistas nin máis eficientes; só perdemos a posibilidade de deixarnos desafiar pola realidade, de recoñecer que nós mesmos podemos seguir cambiando e mellorando a través do que atopamos.

A marabilla lémbranos que non todo depende de nós. É unha invitación a abrazala cun corazón aberto, a recoñecer o que a vida nos quere dicir e a agradecer por ela. A marabilla evoca o temor reverencial, esa extraordinaria capacidade dos nenos para abrirse á vida e ás relacións; dimensións que son constitutivas do ser humano e que, durante milenios, foron claves na aventura do pensamento humano, ensinándonos a dar un paso atrás e saír ao encontro das persoas que poden estar agardándonos, que experimentan as mesmas dificultades cotiás e comparten as mesmas esperanzas que nós.

Hoxe, os desafíos que supoñen as redes sociais e a Intelixencia Artificial parecen extinguir esta capacidade: xa o vimos todo? E, sobre todo: estamos a acostumarnos a todo? A miúdo, son os pequenos xestos os que teñen o poder de reavivar o noso sentido de marabilla.

Sorprenderse significa manter viva a capacidade de asombro, de aprender das novas experiencias e de recoñecer o valor das persoas e situacións que atopamos, sen resignarnos á indiferenza ante a dor e o sufrimento. Teñamos a coraxe de mirar a realidade con atención e apertura, poñéndonos no lugar dos demais, ofrecendo escoita e apoio sen xulgar e coidando dos que pasan por momentos importantes ou difíciles.

Hai innumerables historias cotiás de loita, enfermidade e vidas que parecen perdidas ou sen sentido; e, con todo, sempre pode xurdir un horizonte novo e inesperado. Nas familias, nos centros sanitarios e de atención, e en tantas situacións de vulnerabilidade, é posible presenciar con asombro os signos da revolución máis poderosa: a dun amor capaz de ir máis alá de todas as expectativas.

Deixémonos sorprender con vulnerabilidade e humildade por todo o que se nos presenta, e non o manteñamos confinado na intimidade dos nosos corazóns, senón que se manifeste nas relacións, na vida compartida, no tecido das xeracións futuras.

[1] https://www.avvenire.it/idee-e-commenti/lasciarsi-stupire-dalla-meraviglia-quello-che-i-ragazzi-ci-ricordano_109483