"Servir" é unha palabra que en moitos contextos pode parecer anticuada. Certamente, a servidume é indigna do ser humano cando é imposta ou padecida por unha situación de pobreza ou como discriminación.
Por outra banda, o “espírito de servizo”, sobre todo cando é recíproco nunha comunidade de calquera tipo, convértese en proba dun cambio nas relacións sociais, porque rompe vellos patróns ou novas xerarquías. Ademais, vivir o servizo con humildade caracteriza aos verdadeiros protagonistas do auténtico progreso.
Nitin Nohria, decano sénior da Harvard Business School, di que nun futuro que xa comezou, será necesario aprender a humildade para ser un bo líder. Segundo el, a humildade terá que converterse nunha palabra clave nos perfís dos próximos candidatos a cargos directivos. Non é inxenuo. Di isto porque se dá conta de que a tendencia actual de ser cada vez máis competitivos está a producir resultados contrarios aos esperados, está a crear persoas psicoloxicamente fráxiles, necesitadas de atención, obsesionadas coa aparencia, narcisistas.[1].
Despois de todo, grandes mulleres e grandes homes recoñécense por pequenos xestos, como nos lembra a antiga sabedoría oriental: "A árbore máis grande nace dun pequeno brote. A torre máis alta érguese dun montículo de terra. "Unha viaxe de mil quilómetros comeza cun paso".[2].
Vivir así esixe unha elección consciente e libre: deixar de vivir agochados en nós mesmos e nos propios intereses para “vivir para o outro”, cos seus sentimentos, cargando as súas cargas e compartindo as súas alegrías. Todos temos pequenas ou grandes responsabilidades e espazos de autoridade: no ámbito político e social, pero tamén no familiar, no ámbito académico e na comunidade. Aproveitemos os nosos “postos de honra” para poñernos ao servizo do ben común, construíndo relacións humanas xustas e solidarias.
Así viviu Igino Giordani –escritor, xornalista, político e home de familia– nun momento histórico marcado pola ditadura en Italia. Para expresar a súa experiencia, escribiu: «A política é servidora e non debe converterse en amo: non debe haber abuso, nin dominación, nin dogma. Aquí reside a súa función e a súa dignidade: en ser servizo social, caridade[3] en acción: a primeira forma de caridade nacional.
Probablemente foi en parte pola súa relación persoal con este home, arraigada no seu tempo e á vez precursor proxectado máis aló de barreiras e muros, que Chiara Lubich lembrou máis dunha vez que cando a política é unha experiencia auténtica, é "o amor dos amores", porque é onde se dá o servizo máis auténtico e desinteresado á humanidade na fraternidade.
[1] Michele Genisio, Umiltà
[2] Daodejing, 64
[3] Giordani usa a palabra caridade non no sentido de "coidado", como se entende habitualmente, senón no sentido cristián, que indica a forma máis elevada de amor.
