Este mes deixámonos iluminar, como luz para o noso camiño (cf. Sal 119, 105), da palabra e da experiencia do apóstolo Paulo.

Tamén nos anuncia, como os cristiáns de Corinto, unha mensaxe forte: o núcleo do Evanxeo é a caridade, o ágape, o amor desinteresado entre irmáns.

A nosa Palabra de vida forma parte da conclusión desta carta, na que a caridade é abundantemente lembrada e explicada en todos os seus matices: é paciente, axudante, ama a verdade, non busca o seu propio interese (1 Co 13)…

O amor mutuo, vivido así na comunidade cristiá, é un bálsamo para as divisións que sempre o ameazan e un sinal de esperanza para toda a humanidade.

"Fai todo con amor"

Chama a atención que Paulo nos exhorte a actuar (no texto grego) "estar namorados", como indicando unha condición estable, unha permanencia en Deus, que é Amor.

Pois como poderiamos acollernos uns a outros e a cada persoa con esta actitude, se non recoñecendo que primeiro somos amados por Deus, mesmo nas nosas debilidades?

Esta conciencia renovada é a que nos permite abrirnos sen medo aos demais para comprender as súas necesidades e poñernos ao seu lado, compartindo recursos materiais e espirituais.

Sempre foi o primeiro en dar: "[…] saúde aos enfermos, perdón aos pecadores, vida a todos nós. Opón a xenerosidade ao egoísta instinto de acaparamento; ao centrarse nas propias necesidades, na atención aos demais; á cultura de posuír, a de dar. Non importa se podemos dar moito ou pouco. O que importa é como damos, canto cariño poñemos mesmo nun pequeno xesto de atención ao outro. […] O amor é esencial, porque sabe achegarse aos demais aínda cun simple xesto de escoita, de servizo, de dispoñibilidade. Que importante […] é probalo ser amor por cada un! Atoparemos a forma directa de entrar no teu corazón e aliviala".^[2]

"Fai todo con amor"

Esta Palabra ensínanos a achegarnos aos demais con respecto, sen falsidade, con creatividade, deixando lugar ás súas mellores aspiracións, para que cada un dea a súa contribución ao ben común.

Axúdanos a valorar cada ocasión concreta da nosa vida cotiá: «[…] tarefas domésticas, no campo ou no taller, trámites administrativos, deberes escolares ou responsabilidades no ámbito civil, político e relixioso. "Todo se pode transformar nun servizo atento e atento".^[3]

Poderiamos imaxinar un mosaico do Evanxeo vivido con sinxeleza. Algúns pais escriben: «Cando unha veciña angustiada nos dixo que o seu fillo estaba no cárcere, acordamos ir visitalo. Xaxunamos o día antes de ir, esperando ter a graza de dicirlle o que correspondía. "Entón pagamos unha fianza para liberalo".^[4]

Un grupo de mozos de Buea (suroeste de Camerún) organizou unha recadación de fondos para axudar aos desprazados internos debido á guerra^[5]. Visitaron a un home que perdera un brazo mentres fuxía. Vivir con esta discapacidade converteuse nun gran reto para el, xa que os seus hábitos cambiaron drasticamente. «Díxonos que a nosa visita lle deu esperanza, alegría e confianza. "Sentiu o amor de Deus a través de nós", di Regina. Marita engade: «Despois desta experiencia estou convencida de que nada é pequeno se se fai por amor... Non fai falta nada máis: o amor é o que move o mundo. Imos comprobalo!

Letizia Magri e o equipo da Palabra de Vida

[1] Para este mes propoñemos a Palabra de vida que un grupo de cristiáns de Alemaña de diferentes Igrexas optou por vivir ao longo do ano.
[2] C. Lubich, Palabra de vida, outubro de 2006, en Cidade Nova n. 435 (10/2006), páx. 22.
[3] Ibíd.
[4] S. PELLEGRINI, G. SALERNO, M. CAPORALE (eds.), Unha transformación silenciosa. Testemuños de familias de todo o mundo sobre Amoris laetitia, Ciudad Nueva, Madrid 2022, p. 84.
[5] Texto adaptado de: unitedworldproject.org/es/workshop/cameroon-compartir-con-los-desplazados/.