Pedro, Santiago e Xoán soben a un monte alto con Xesús e alí ven a gloria do Mestre e escoitan a voz do Pai que o recoñece como o Fillo.

Unha experiencia extraordinaria, cara a cara con Deus, permitindo que a súa criatura o coñeza no seu esplendor. O medo fíxoos caer ao chan, pero Xesús tócaos e di:

«Levantádevos, non teñades medo».

O verbo levántate É a mesma coa que o Evanxeo adoita expresar a resurrección, do mesmo xeito que «non teñades medo» son as primeiras palabras que o Resucitado dirixe ás mulleres no sepulcro baleiro despois de saudalas (Mt. 28, 10; cf. 28, 5). Así, as palabras de Xesús, fortes e claras, son unha invitación decisiva a unha nova vida, posible para os discípulos co toque da súa man.

Tamén nós ás veces nos sentimos freados polos nosos medos, agobiados polas probas da vida, por situacións aparentemente ineludibles. Non podemos confiar unicamente nas nosas propias forzas para recuperar o impulso de dar testemuño, senón na graza de Deus, que sempre vai diante de nós.

«Quen non pasa por probas? Estas adoptan a forma de fracaso, pobreza, depresión, dúbida, tentación… […] A sociedade materialista e individualista que nos rodea, con guerras, violencia, inxustizas, tamén dá medo… Ante estas situacións, tamén pode xurdir a dúbida: onde foi parar o amor de Deus? […] Xesús entrou verdadeiramente en cada dor, levou todas as nosas probas […] El é Amor, e é característico do amor expulsar todo medo. Cada vez que o medo nos asalta, cada vez que nos sentimos abrumados pola dor, podemos recoñecer a verdadeira realidade que alí se agocha: é Xesús, quen se fai presente […] deixémoslle entrar nas nosas vidas. E logo, sigamos vivindo o que Deus quere de nós, lanzándonos a amar o noso próximo. Descubriremos que Xesús é sempre Amor. Entón poderemos dicirlle, como os discípulos: “Verdadeiramente ti es o Fillo de Deus”» (Mt. 14, 33)^[1].

«Levantádevos, non teñades medo».

Quen experimentou un encontro con Deus nas súas vidas queda prendado da súa presenza, tocado e curado pola súa Palabra. A miúdo, o testemuño dunha comunidade cristiá acompáñaos nesta viaxe divina e ofrécelles o ánimo para levantarse, para saír de si mesmos e para retomar o camiño con Xesús e cos seus irmáns e irmás.

Compartimos o testemuño dunha moza siria: «A finais do ano pasado, o meu país atravesou un momento moi difícil e a miña cidade estaba sumida no caos e no medo. Estaba profundamente preocupada pola miña familia, os meus amigos e por min mesma. En medio de tanta incerteza, tratei de manter a esperanza en Deus, esforzándome por ser forte a pesar de todo. Antes destes acontecementos, xunto cos mozos cos que estou comprometida en vivir o Evanxeo, tiñamos planeado varios proxectos para apoiar ás familias necesitadas a través de paquetes de alimentos e outras iniciativas. Pero esta situación obrigounos a suspender temporalmente todas as actividades. Despois duns días, conseguimos reunirnos: nese encontro, atopamos forza e coraxe uns nos outros. Decidimos non deixar que o medo nos vencese, senón poñer a nosa confianza en Xesús e retomar o camiño que empezáramos. Cunha fe compartida, puidemos axudar a máis de 40 familias que realmente necesitaban axuda. En medio destas dificultades, sentimos que grazas ao amor de Deus e á nosa unidade, podiamos marcar a diferenza».

«Levantádevos, non teñades medo».

«Despois de subir ao monte con Xesús para atopar a Deus e escoitar a súa voz, podemos baixar con el para «[…] volver á chaira, onde atopamos moitos irmáns e irmás que soportan dificultades, enfermidades, inxustizas, ignorancia, pobreza material e espiritual».»^[2].

«Como comunidade cristiá, tamén nós podemos sufrir e confundirnos, pero esta Palabra pídenos que avancemos xuntos para levar a todos "os froitos da experiencia que tivemos con Deus e compartir a graza recibida".«^[3].

Letizia Magri e o equipo da Palabra de Vida

[1] C. Lubich, Palabra de vida, agosto de 2002.
[2] Cf. Francisco, Ánxelus, 16-3-2014.
[3] Ibíd..