Bizitzak erronka eta ustekabeko aukerak aurkezten dizkigunean, beldurra ere egin dezaketenak, gure balioak eta horiek koherentziaz bizitzeko gogoa argi eta garbi agertzen dira.
Ez da beti erraza izaten. Erabaki aske eta pertsonala eskatzen duen egoera batean gure erantzuna egiteko apustu zaila iruditu daiteke, ia hutsunera jauzi bat, eta gure mugak gainditzeko indarra behar dugu.
Baina non aurki dezakegu indar hori? Batzuentzat, naturaz gaindiko dimentsio batean eta maite gaituen eta laguntzen gaituen Jainko pertsonal batengan dagoen fedea da. Guztiontzat, lagunen hurbiltasuna izan daiteke, lagundu eta haien hurbiltasuna eta konfiantza sentiarazten diguten “bidaia-lagunen”. Gugan dagoen onena ateratzen dute eta bizitza esanguratsu baten "aukera" lortzeko gure ezinen itxuraz "ezinezkoa" den izaera gainditzen laguntzen digute.
Elkarrekikotasunean oinarritutako harremanen ondoriozko komunitate-dimentsioaren ondorioa da. Chiara Lubichek 1948an esan zuenez, garai hartako hizkeran: "Eta aurrera! Ez gure indar miserable eta ahularekin, batasunaren ahalguztidunarekin baizik. Gure leloari leial geratzen bagara […] munduak batasuna ikusiko du".[1].
Gure mugak gainditzeak aukera eta esperientzia berrietara irekitzen gaitu, bestela gure eskutik kanpo diruditenak, itxaropen oro posible dela sinetsi eta lekukotzeko aukera ematen digu.
Baina bideragarria al da Gaizkiaren zentzugabekeriaren aurrean «dena posible» dela sinestea? Gizateriaren galdera handia da gaur eta beti. Erantzunik gabeko galdera bat, denak, fededunak zein ez fededunak, elkarrekin bakarrik egin daitekeen bilaketan batzen dituena. "Gaiztoak" misterio bat izaten jarraitzen badu, "Onaren" indarra bezain indartsua da. Ez dago erantzunik, esanahiaren horizonte bat baizik.
Hala berretsi zuen Edith Bruckek duela gutxi elkarrizketa batean, 13 urte zituela Auschwitzera deportatua eta gaur egun, 92 urterekin, benetako bakearen lekuko izaten jarraitzen duena. Gerra amaitu zenean, berak eta bere arrebak euren bizitzaren dilema izan zuten. "Nazien alde egin zuten bost hungariar faxistak ezkutuan etxera itzultzen laguntzeko erregutu ziguten, eta bidean lagundu genien. Ogia eta txokolatea partekatu genituen haiekin. Hori izan zen espiritualki bizi izan dudan momenturik bizienetako bat. "Nire aita hil zezakeen norbait lagun gisa tratatzen ari nintzen".. Erabakia ez zen erraza izan eta asko eztabaidatu zuen bere ahizparekin, baina egin zuten uste zutelako agian, horrela, jende haiek ez zutela judu bat gehiago tratu txarra emango.[2]
[1] Chiara Lubich, El primer amor. Cartas de los inicios (1943-1949), Ciudad Nueva, Madril 2011, or. 180
2] Marisol Rojas Cadena SER – E. Bruck-i buruzko artikulua 2024/01/26.
