Kultura eta orientazio erlijioso ezberdinetako pertsonen arteko elkarrizketan, behin eta berriz errepikatzen den gai bat galdera da: «beti izan al dezakegu itxaropena? Eta zertan?
Zailtasun garaietan oihartzun handiena duen galdera da, edo porrot edo sufrimendu latzenaren aurrean, edo baita liluratu gaituen ideal edo balio multzo baten aurrean etsipenaren aurrean ere.
Hain zuzen ere, zalantza une hauetan gure itxaropena jarri dugun uste, balore eta sinesmenak berraztertzera behartuta sentitzen gara, eta horiekin batera, haiei aurre egiteko eta gizakiaren handitasuna azaleratzeko indarra aurkitzera, erori eta altxatzeko gai dena, ahultasuna kontzienteki bizitzeko, alferrikako itxaropen miragarririk gabe.
Sinestea gure arazoen konponbidearen zain egotea baino askoz gehiago da; aurrera jarraitzeko aukera ematen digun bultzada bat gehiago da. Bizitza, une horietan hain zuzen, misteriotsu bihur daiteke benetako opari.
Bizitzari zentzua ematen dion zerbaitetan sinestea ez da behin sinatzen duzun kontratu bat onartzea eta gero berriro ez begiratzea, baizik eta eguneroko aukera guztiak eraldatzen eta barneratzen dituena.
Horrela bizitzeko modu txiki bat muturreko egoeretan pentsatzea saihestea da, beldurtu eta blokeatu baino ezin gaituztenak, baizik eta eguneroko zailtasun txikiei aurre egitea, lagunekin konpartituz. Horrela, amore ematen ez badugu, egun bakoitzak gure alboan daudenei sinesteko eta itxaropena emateko aukera berri bat eman diezagukeela deskubrituko dugu. Besteen ongia bilatzen duen adiskidetasunaren indarra da. Dena ondo doanean, errazagoa da indartsu eta ausarta sentitzea. Baina ahuleziak jasaten ditugunean pasatzen ez den eta gure ondoren geratuko den zerbait eraiki dezakegu. Beste ezer baino haratago sinetsi duenarekin, borrokatu eta sufritu duenarekin eta maitasunarekin guztiongana hurbildu denarekin bizitza partekatu duenean lortzen den ustea da. Jende hauek, beren bizitza lur honetan amaitu ostean, halako arrastoa uzten dute eta haien memoriak hain bizirik dirau, non –misteriotsuki– esatea eragiten digu, gure erreferentzia erlijioso edo ez-erlijiosotik harago ere: «Sinesten dut, sinesten dut. «Oraindik elkarrekin gaude!».
