No diálogo entre persoas de diferentes culturas e orientacións relixiosas, un tema recorrente é a pregunta: «¿Podemos ter sempre esperanza? E en que?
É unha cuestión que resoa con maior intensidade nos momentos de dificultade ou ante a derrota ou o sufrimento máis atroz ou tamén ante as decepcións nun ideal ou nun conxunto de valores que nos fascinaran.
É precisamente neses momentos de dúbida nos que nos sentimos empurrados a reconsiderar as nosas propias conviccións, valores e crenzas nos que depositamos a nosa esperanza e con elas, atopar a forza para enfrontalas e facer aflorar a grandeza do ser humano, capaz de caer e erguerse de novo, de experimentar a debilidade conscientemente, sen expectativas milagrosas inútiles.
Crer é moito máis que esperar unha solución aos nosos problemas, é máis ben un impulso que permite seguir camiñando. A vida, precisamente neses momentos, pode converterse misteriosamente nun verdadeiro agasallo.
Crer en algo que dá sentido á vida non é como aceptar un contrato que se asina unha vez e despois nunca se mira, senón que é un feito que transforma e impregna cada elección diaria.
Unha pequena axuda para vivir así non é pensar en situacións extremas, que só poden asustarnos e bloquearnos, senón afrontar as pequenas dificultades do día a día, compartilas cos nosos amigos. Deste xeito, se non nos rendemos, descubriremos que cada día pode proporcionarnos unha nova oportunidade para crer e dar esperanza a quen está ao noso lado. É a forza da amizade que busca o ben do outro. Cando todo vai ben, é máis fácil sentirse forte e valente. Pero cando experimentamos vulnerabilidades é cando podemos construír algo que non pasa e que permanecerá despois de nós. É a convicción que se adquire cando se compartiu a vida con alguén que creu máis alá de todo, que loitou e sufriu e que se achegou a todos co seu amor. Estas persoas, despois de rematar a súa vida nesta terra, deixan tal pegada e a súa memoria segue tan viva que -misteriosamente- fainos dicir, aínda máis aló da nosa referencia relixiosa ou non: «Creo, creo. Seguimos xuntos!
