Louis Pasteur zientzialari handiak zioen: «Denagatik mirestea da arrazoiaren lehen urratsa aurkikuntzarantz».
Luigi Ballerinik, gazteentzako idazle eta psikoterapeutak, ere gogorarazten digu ideia hau inspiratu zuen artikuluan.[1] «Azken finean, harridura konfiantza mota bat baino ez da […] Oraindik deskubritzeko, ulertzeko eta aurkitzeko mundu bat dagoela dioen ideia da. Horrek azaltzen du zergatik den hain larria gaitasun honen (harritzeko) galera: hori gabe, bizitza monotonoa bihurtzen da, ezer ikusten ez duen begirada nekatu baten errepikapena. […] Harritzeko gaitasuna galtzen badugu, ez gara errealistagoak edo eraginkorragoak bihurtzen; errealitateak erronka egiten uzteko aukera galtzen dugu soilik, aurkitzen dugunaren bidez geuk aldatzen eta hobetzen jarrai dezakegula aitortzeko aukera.
Harridurak gogorarazten digu ez dela dena gure esku dagoela. Bihotz zabalik hartzeko, bizitzak esan nahi diguna aitortzeko eta esker oneko izateko gonbidapena da. Harridurak harridura pizten du, haurrek bizitzari eta harremanei irekitzeko duten gaitasun aparteko hori; gizakiaren osagai diren eta, milurtekoetan zehar, giza pentsamenduaren abenturaren gakoa izan diren dimentsioak, atzera pauso bat eman eta gure zain egon daitezkeen pertsonengana joatera irakasten digutenak, eguneroko zailtasun berdinak bizi dituztenak eta guk bezala itxaropen berdinak partekatzen dituztenak.
Gaur egun, sare sozialek eta Adimen Artifizialak dakartzaten erronkek gaitasun hori itzaltzen dutela dirudi: dena ikusi al dugu dagoeneko? Eta, batez ere: denetara ohitzen ari gara? Askotan, keinu txikiek dute gure harridura sentimendua berriro pizteko ahalmena.
Harrituta geratzeak esan nahi du harritzeko gaitasuna bizirik mantentzea, esperientzia berrietatik ikastea eta aurkitzen ditugun pertsonen eta egoeren balioa aitortzea, minaren eta sufrimenduaren aurrean axolagabekeriara amore eman gabe. Izan dezagun ausardia errealitateari arretaz eta irekitasunez begiratzeko, besteen lekuan jarriz, entzun eta epaitu gabe laguntza eskainiz, eta garai garrantzitsuak edo zailak igarotzen dituztenei jaramon eginez.
Eguneroko istorio ugari daude borroka, gaixotasun eta galdutako edo zentzurik gabeko bizitzen inguruan; eta hala ere, beti ager daiteke horizonte berri eta ustekabeko bat. Familietan, osasun- eta zaintza-zentroetan, eta hainbeste egoera zaurgarritan, harriduraz ikus daitezke iraultza indartsuenaren zantzuak: itxaropen guztiak gainditzeko gai den maitasunarena.
Utzi dezagun gure bidean datorren guztiak ahultasunez eta apaltasunez harritzen, eta ez dezagun gure bihotzen intimitatean mugatu, baizik eta utz dezagun harremanetan, bizitza partekatuan, etorkizuneko belaunaldien ehunean ager dadin.
[1] https://www.avvenire.it/idee-e-commenti/lasciarsi-stupire-dalla-meraviglia-quello-che-i-ragazzi-ci-ricordano_109483
