Onartu dezagun: bizi garen eta egunero gero eta albiste kezkagarriagoak jasotzen ditugun paisaia historikoan, Hitz hau ia... tonutik kanpo. Izan ere, denak eramaten gaitu etsipenera, gainezka egiten diguten egoeren segurtasun ezaren eta baldintzatzen gaituzten errendimendu-itxaropenen artean harrapatuta geratzera.
Joanen Ebanjelioak antzeko giroa aurkezten du, apostoluak Jesusen inguruan bilduta Azken Afarian. Eszena honetan, anaitasuna eta traizioa, autosakrifizioa eta gaizkiaren iluntasuna modu dramatikoan garatzen dira. Jesusek azken diskurtso bat ematen die bere Pasioaren probarako prestatzeko, baina itzuliko dela ziurtatzen die. Berak ohartarazten die: munduan Ekaitzek eta etsipenek suntsituta egon daitezke, baina Harengan beti aurkituko dute bakea eta bizitza oparoa.
Bere hitzak itxaropena ematen duen promesa dira:
«Izan adore! Nik garaitua dut mundua».
Kanpoko egoerek eta gure ahuleziek beldurra eta sufrimendua eragiten badigute, Jesusek gonbidatzen gaitu geure burua berari uztera, gaur ere gure bizitzan dagoen haren presentziaren zantzuak antzematera, errealitateari buruzko ikuspegi berri bat izateko.
Chiara Lubichek idazten du: «Gure bizitzan errealitate misteriotsu bat baldin badago, mina da. […] Eta kasu askotan, gure ondoan daudenek eta maite gaituztenek ezin digute lagundu hura konpontzen; hala ere, nahikoa da norbaitek gurekin partekatzea, isiltasunean bada ere. Hori egin zuen Jesusek: gizon-emakume ororengana hurbildu zen, geneukan guztia partekatuz ere. Gainera, gure min guztia hartu zuen bere gain eta gure min bihurtu zen, oihu eginez ere: “Ene Jainkoa, ene Jainkoa, zergatik utzi nauzu?”».(Mt. 27, 46). […] Min fisiko, moral edo espiritual orok Bera gogorarazten dit; Bere presentzia da, Bere aurpegia. Esan dezaket: “Min honetan, maite zaitut, Jesus, utzia. Zu zara bisitan etortzen zarena eta nire mina zurea egiten duzuna. Eta horregatik maite zaitut, besarkatzen zaitut!”. Horrez gain, maitatzeko adi bagaude, Bere graziari erantzuteko, Jainkoak hurrengo unean gugandik nahi duena nahi izateko, gure bizitza Berarentzat bizitzeko, kasu gehienetan mina desagertzen dela esperimentatzen dugu. Eta hau da, maitatzeak Espirituaren dohainak erakartzen dituelako: poza, argia, bakea».»[1].
«Izan adore! Nik garaitua dut mundua».
Iluntasun uneetan ere, utz diezaiogun gure baitan dagoen Hari gaizkia ongiarekin garaitzen, bihotzak ixteko tentazioa gainditzen, anai-arreben hurko bihurtzen eta maitasunez zerbitzatzen, bai eguneroko ekintza txikietan, bai ongizate komunaren aldeko konpromiso sozialean.
Komunitate barruko elkarrekiko maitasunak Jaunaren hurbiltasunaren lekukotasuna ematen digu eta animatzen gaitu. Hau da Dominikar Errepublikako Javier gaztearen esperientzia:
«Nire lehengusua bisitatzen ari nintzen eta patioko horma bat igotzea erabaki nuen, baina erori eta eskuineko hanka zapaldu zidan. Ospitalean, gurasoei esan nien ezin nuela mina jasan. Aitak astiro esan zidan: 'Jesusen sufrimenduan parte hartzea bezala da: saiatu besarkatzen'. Esnatu nintzenean, konturatu nintzen hanka desagertu zitzaidala. Hasieran, asko negar egin nuen, baina pixkanaka barne-bakea sentitu nuen eta Jainkoak niretzat plan bat zuela sinetsi nuen. Gure komunitateko eta mundu osoko beste gazteen maitasunari eta laguntzari esker, protesi behin-behinekoa dut orain, eta hilabete gutxiren buruan, behin betikoa izango dut. Etxeko bizitza pixkanaka normaltasunera itzultzen ari da. Etxeko lanetan laguntzen dut, familiaren ondoan nago, eta nire klaseak nota bikainekin amaitu ere lortu ditut. Denak —nire familia, lagunak eta ospitaleko langileak— harrituta geratu dira mantentzen saiatu naizen lasaitasun eta jarrera positiboarekin«.
Letizia Magri eta Bizitzaren Hitza taldea
[1] C. Lubich, Bizitzaren Hitza, 2005eko martxoa: Palabras de Vida/2 (1991-2006) (F. Ciardiren argitalpena), hurrengo edizioa.
