Onartu dezagun: bizi dugun une historiko honetan, egunero gero eta albiste kezkagarriagoak jasotzen ditugun honetan, ausardiaz hitz egitea ia lekuz kanpo dagoela dirudi. Dena etsipenera eramaten gaituela dirudi, egoera gaindiezinen aurrean segurtasun ezaren eta beti egoeraren mailara iristea eskatzen diguten itxaropenen artean harrapatuta.
Baina ausardia izateak ez du esan nahi beldurra, mina edo ezintasuna ez sentitzea. Batzuetan, besterik gabe, sentimendu horiek ez gaituztela garaitzen utzi eta aurrera egiteko indarra aurkitzea esan nahi du. Eta askotan, indar hori, hain zuzen ere, gertatzen zaigunari bakarrik aurre egiten ez diogunean sortzen da.
Chiara Lubichek idazten du: «Gure bizitzan errealitate misteriotsu bat baldin badago, mina da. […] Gure ondoan daudenek eta maite gaituztenek ere askotan ez digute laguntzen hura konpontzen; eta hala ere, batzuetan nahikoa da guretzat norbaitek gurekin partekatzea, agian isiltasunean».»[1].
Gako-hitza, hain zuzen ere, hau da: “partekatzea”. Izan ere, ausardia behar da geure burutik kanpora ateratzeko, besteengana iristeko eta haiek bizitzen ari direnaren aurrean axolagabe ez geratzeko.
Unerik ilunenetan ere, ahalegindu gaitezen gaizkia ongiarekin gainditzeko indarra aurkitzen. Ez gaitezen itxi geure baitan, baizik eta egon gaitezen besteekiko irekita, keinu txiki eta zehatzekin zainduz, bai eguneroko ekintzetan, bai ongizate komuna eraikitzeko dugun konpromiso sozialean.
Batzuetan, pertsona baten ausardia beste batzuek, beharrezkoa denean, beste aldera ez begiratzea aukeratzen dutenek, egiten dute posible. Hori erakusten du Mario Calabresik Alirekin duen topaketa kontatzen duen istorioak, Italiako iparraldeko herri bateko denda txiki batean lan egiten duen jostun maite batekin. «Gure garaiko sinplifikazioetatik urrundu nahi duen edonor harritzen duen bizitza bat. Pentsa dezagun zenbat etiketa jar dakizkiokeen Aliri, zenbaki batera murriztuz, beste bat besterik ez hainbesteren artean: 'errefuxiatu', 'dokumenturik gabeko etorkin', 'itsasontziz iritsi den legez kanpoko etorkin', 'asilo-eskatzailea'... Izan ere, Ali gauza horiek guztiak izan da. (...) Alik bizitza lasai eta normal bat eraikitzea lortu du, bere gurasoek amestu zutena, unerik zailenetan berarengana hurbildu eta hondoratzen utzi ez zioten pertsonak aurkitu dituelako. Bulgariako mugako basoan gertatu zen, ahots batek norabidea aldatzeko esan zionean, mugazainek tiro egin ez zezaten; bere lagun Ahmadek Italiara eramaten zituen itsasontziaren kubiertara arrastaka eraman zuenean gertatu zen, ito ez zedin“. Eta laguntza horrek jarraitu zuen Italiako hegoaldeko herri txiki bateko alkateak duela gutxi hildako izeba zahar baten etxean hartu zuenean; Italiako beste muturreko herri txiki bateko, iparraldeko, bi irakasle erretiratuak beren etxea ireki ziotenean, geltokian edo parkean lo egin beharrik izan ez zezan; eta lagun talde batek higiezinen agentziarekin bermatzaile gisa jardun zuenean, lokala alokatu ahal izan zezan.
Calabresik ondorioztatzen du: «Bere istorioak esaten dit beste batzuek aldea eragin dezaketela. Gu gara beste horiek»[2]
[1] C. Lubich, Bizitzaren Hitza 2005eko martxoa: Bizitzaren Hitzak/2 (1991-2006) (arg. F. Ciardi), laster argitaratuko den edizioa.
[2] Mario Calabresi, Ricucire la vita ("Bizitza konpontzen"): https://mariocalabresi.com/ricucire-la-vita-2.
