Zerbait aitortu behar dut: Frantzisko Aita Santuaren jarraitzaile sutsua izan naiz, banaiz eta izango naiz.
Hori esanda, aitortu behar dut egungo Leon XIV.a aita santua aukeratu zutenean errezelo pixka batekin begiratu niola, errazena eginez, bere aurrekoarekiko konparazioaren lupa konstantearen azpian jartzea alegia.
Zorionez, Espainiara egindako bisitak aldez aurreko edozein erreserba dinamitatu du, eta artzain hurbila, xumea, lasaia, mezuan irmoa, giza duintasunaren defentsan ausarta, beldurrik gabea, Jesusen hitzen argia eta indarra daramala dakielako, aurkituarazi dit.
Haren mezuak entzun ditugu, eta ez naiz hasiko haren edukiaren analisia egiten; azpimarratu nahi dudan gauza bakarra da edozein gizakik (fededunak edo erlijio-erreferentzia berezirik gabeak) aurki dezakeela bere bizi-bidea argitzen duen zerbait mezu horietan guztietan. Horretan datza, seguru asko, Berri Onaren iragarkia unibertsala delako ideia.
Leon XIV.a Aita Santuaren jardunean zirrara eragin didan xehetasunen bat nabarmendu nahi dut, batez ere besteekiko nire jarrerak nolakoa izan behar duen hobeto ulertzen laguntzen didalako.
Lehenik eta behin, bere presentzia nabarmentzen dut.
Aurrez ezarritako ordutegiak, protokoloa, segurtasuna gorabehera, hurbiltasuna transmititzen duen Aita Santua da, eta agurra, besarkada eta irribarrea lehenesten ditu eszenatokira «garaiz iristeko» presaren aurretik. Presentzia horrek interpelatu nau zein presentzia mota den nirea …
Bigarrenik, zauriei aurrez aurre begiratzeko duen jarrera nabarmentzen dut.
Emandako erantzun bakoitzean ez dio ihes egin solaskideak adierazitako minari; aitzitik, sakonki hartu du, zergatiak ulertzen saiatuz, sufrimenduari izena jarriz eta sufritzen ari dena arintzeko saio antzuan hitz huts eta azalekoak ez esaten erakutsiz; izan ere, lehenesten duena laguntzea da, eta, nolanahi ere, ondoren hitz egitea. Eta ondoren galdera sortzen da: Eta nola begiratzen diot nik minari eta nola hurbiltzen naiz sufritzen ari denarengana?
Eta, azkenik, hirugarren puntu bat aipatu behar da. Katalana naiz, eta Aita Santuak bere mezua katalanez ere helarazteko egin duen ahalegina nabarmentzen dut. Ahalegin hori oztopo politiko bat gainditzetik harago joan da, pertsona bakoitza bere hizkuntzan maitatua senti zedin hurbiltasun-nahi sakon batekin, hitz egin, pentsatu, barre egin, negar egin eta maite duen hizkuntzan. Jainkoak gure hizkuntzan hitz egiten digu bakoitzari, eta uste dut Leon XIV.a Aita Santuak badakiela, ezagutzen duela bere garrantzia eta Jainkoak kreatura bakoitzarekiko duen benetako maitasunaren igorle izan nahi duela. Nik ere maite al dut, bakoitzak maitatua izan nahi eta behar duen bezala?
Leon aita santua gure lurraldetik igaro izana argi handikoa izan da niretzat, inspiratu egiten nauela sentitzen dut, eta arrastoak ematen ditu nola saiatu behar dudan, egunero, bizitzen.
Inma
Bartzelona
