Teño que confesar algo: fun, son e serei un gran admirador do Papa Francisco.
Dito isto, tamén debo confesar que cando foi elixido o actual Papa León XIV, mireino con certa sospeita, facendo o máis doado, que é poñelo baixo o microscopio constante da comparación co seu predecesor.
Pois ben, por sorte, a súa visita a España fixo que se rompesen calquera reserva previa e fixo que descubrise un pastor accesible, sinxelo, sereno, contundente na súa mensaxe, valente na defensa da dignidade humana, sen medo porque sabe que é portador da luz e da forza das palabras de Xesús.
Escoitamos as súas mensaxes e non vou afondar nunha análise do seu contido; simplemente quero salientar que en todas elas calquera ser humano (crente ou sen ningunha afiliación relixiosa en particular) pode atopar algo que ilumine o camiño da súa vida. Esta é, quizais, a esencia da idea de que a proclamación da Boa Nova é universal.
Quero destacar algúns detalles das accións do Papa León XIV que me impactaron, principalmente porque me axudan a comprender mellor como debería ser a miña actitude cara aos demais.
Primeiro de todo, quero destacar a súa presenza.
A pesar dos horarios fixos, do protocolo, da seguridade, é un Papa que transmite proximidade, que prioriza os saúdos, as apertas e os sorrisos por riba das présas de "chegar a tempo" no escenario. Esta presenza fíxome reflexionar sobre que tipo de presenza teño...
En segundo lugar, gustaríame destacar a súa actitude de afrontar as feridas de fronte.
En cada resposta dada, non se retirou da dor expresada pola persoa coa que fala; pola contra, abrazouna profundamente, tratando de comprender as causas, nomeando o sufrimento e ensinándonos a non pronunciar palabras baleiras e superficiais nun intento inútil de aliviar o sufrimento, porque o máis importante é acompañalos e falar, se é necesario, despois. E entón xorde a pregunta: como vexo a dor e como me achego a quen sofre?
E, finalmente, un terceiro punto que mencionar. Son catalán e quero destacar o esforzo do Papa por transmitirnos a súa mensaxe tamén en catalán. Este esforzo foi moito máis alá de simplemente superar un obstáculo político; xurdiu dun profundo desexo de proximidade, para que cada persoa se sentise amada na súa propia lingua, a lingua na que se expresa, pensa, ri, chora e ama. Deus fálanos a cada un de nós na nosa propia lingua e creo que o Papa León XIV o sabe, comprende a súa importancia e desexa ser transmisor do amor xenuíno de Deus por cada criatura. Amo eu tamén do xeito en que cada persoa desexa e necesita ser amada?
O tempo de Papá León na nosa terra foi unha gran luz para min; sinto que me inspira e me dá pistas sobre como debería intentar vivir cada día.
Inma
Barcelona
