Joanen Ebanjelioaren azken kapituluak Galileara garamatza, Tiberiaseko itsasora. Jesus hil ondoren, Pedro, Joan eta beste ikasle batzuk arrantzale lanera itzuli ziren, baina zoritxarrez gaua ez zen emankorra izan.
Berpiztua hirugarren aldiz agertzen da bertan eta berriro sareak bota ditzaten gomendatzen die, eta oraingoan arrain asko harrapatzen dituzte. Ondoren, bazkaria itsasertzean partekatzera gonbidatzen ditu. Pedrok eta besteek ezagutu dute, baina ez dira harekin hitz egitera ausartzen.
Jesusek ekimena hartu eta galdera oso zaila egiten dio Pedrori: «Simon, Joanen semea, maiteago al nauzu hauek baino?» Une solemne bat da: hiru aldiz berritzen dio Jesusek Pedrori deia (cf. (Mt. 16, 18-19) bere ardiak zaintzeko, bera baita Artzaina (Jn 10, 14).
«Jauna, zuk dena dakizu, zuk badakizu maite zaitudana»
Baina Pedrok badaki porrot egin duela, eta esperientzia tragiko honek eragozten dio Jesusen galderari positiboki erantzutea. Eta umiltasunez erantzuten dio: «Zuk badakizu maite zaitudana».
Elkarrizketan zehar, Jesusek ez dio Pedrori bere traizioari eritzi egiten, eta ez du akatsean sakontzen. Berarengana hurbiltzen da, bere aukerak erakutsiz, bere zauri mingarria aurkezten dio bere adiskidetasunarekin sendatzeko. Harremana elkarrekiko konfiantzarekin berreraikitzea da eskatzen duena.
Eta Pedrok bere ahuleziaren kontzientziaren ekintza den erantzuna ematen du eta, aldi berean, bere Maisu eta Jaunaren maitasun atseginean konfiantza mugagabea duena:
«Jauna, zuk dena dakizu, zuk badakizu maite zaitudana»
Jesusek ere galdera bera egiten digu bakoitzari: maite al nauzu? Nire laguna izan nahi al duzu?
Dena daki: Berak ezagutzen ditu beregandik jaso ditugun dohainak, eta baita gure ahuleziak eta zauriak ere, batzuetan odoletan. Eta, hala ere, bere konfiantza berritzen du, ez gure indarretan, Harekin dugun adiskidetasunean baizik.
Adiskidetasun horretan, Pedrok Jesusenganako maitasunaren testigantza emateko ausardia aurkituko du, bizitza emateraino ere.
«Denok ditugu ahultasun, frustrazio eta etsipen uneak: […] zoritxarra, egoera mingarriak, gaixotasuna, heriotza, barne-probak, gaizki-ulertuak, tentazioak, porrotak […] Hain zuzen ere, gorputzean eta ariman abailtzen diren zenbait proba gainditzeko gai ez dena, eta, horregatik bere indarrarekin konta ezin dezakeena, Jainkoaz fidatzeko moduan dago. Eta Hark, konfiantza horrek erakarrita, esku hartzen du. Berak jarduten duen tokian gauza handiak egiten ditu, handiagoak diruditenak hain zuzen ere gure txikitasunetik sortzen direlako.[1].
Gure eguneroko bizitzan Jainkoaren aurrean garen bezala aurkez gaitezke eta haren adiskidetasun sendagarria eskatu. Haren errukiarekiko uzte fidagarri honetan Jaunarekin intimitatera itzultzeko eta berarekin bideari ekingo diogu.
«Jauna, zuk dena dakizu, zuk badakizu maite zaitudana»
Bizi-Hitz hau otoitz pertsonal bihur daiteke, gure erantzunean, Jainkoaren esku gure indar apurrak uzteko eta bere maitasunaren zeinuak eskertzeko:
«[…] Maite zaitut nire bizitzan nire biriketako airea baino gehiago sartu zarelako, nire zainetako odola baino gehiago. Inor sartu ezin zen lekuan sartu zara, inork lagundu ezin zidanean, inork kontsolatu ezin izan ninduenean. […] Egidazu esker oneko izatea –gutxi bat behintzat– geratzen zaidan denboran, nigana isuri duzun maitasun honenngatik eta zuri "maite zaitut" esatera behartu nauena.[2]. Gure familia-, gizarte- eta eliz-harremanetan Jesusen estiloa ere ikas dezakegu: denak maitatzea, maitatzen lehenak izaten, senideei «oinak garbitzea» (cf. Jn 13, 14), batez ere txiki eta ahulenei. Pertsona bakoitza apaltasunez eta pazientziaz harrera egiten ikasiko dugu, epaiketarik gabe, barkamena eskatzeko eta jasotzeko prest, bizitzan elkarren ondoan nola ibili ulertzeko prest.
Letizia Magri eta Bizitza Hitza taldea
[1] C. Lubich, Bizitza Hitza, 2000ko uztaila: Ciudad Nueva n. 367 (2000/7), or. 24.
[2] C. Lubich, «Eskerrak», in Pentsamenduak (1961): Idazlan espiritualak/1, Ciudad Nueva, Madril 1995, 156-157 or.
