O exilio en Babilonia e a destrución do templo de Xerusalén provocaran un trauma colectivo ao pobo de Israel e suscitaron unha pregunta teolóxica: Deus aínda está connosco ou nos abandonou? O propósito desta parte do libro de Isaías é axudar ao pobo a comprender o que Deus está a traballar, a confiar nel e así poder regresar á súa terra natal. E é precisamente na experiencia do exilio onde se revela o rostro de Deus creador e salvador.

«Velaí, fago algo novo; Xa está brotando, non te decatas?

Isaías lembra o amor fiel de Deus polo seu pobo. A súa fidelidade permanece constante mesmo durante a dramática época do exilio. Aínda que as promesas que lle fixera a Abraham parecen inalcanzables e o pacto da Alianza atravesa momentos críticos, o pobo de Israel segue a ser un lugar especialmente privilexiado para a presenza de Deus na historia.

O libro profético aborda cuestións existenciais, fundamentais non só para aquela época: quen ten as rendas do caudal e do significado da historia? Esta pregunta tamén se pode facer a nivel persoal: quen ten na man o destino da miña vida? Que significado ten o que estou experimentando ou o que experimentei?

«Velaí, fago algo novo; Xa está brotando, non te decatas?

Deus actúa constantemente na vida de cada persoa, facendo "algo novo". Se non sempre nos damos conta ou logramos comprender o seu significado e o seu alcance, é porque aínda son brotes ou porque non estamos dispostos a recoñecer o que El está a traballar. Distraídos polas cousas que nos pasan, polas mil preocupacións que agarran a nosa alma, polos pensamentos que nos molestan, quizais non nos paramos o suficiente para observar eses brotes, que son a certeza da súa presenza. Nunca nos abandonou, e crea e recrea as nosas vidas unha e outra vez.

«Somos ese «algo novo», a «nova creación» que Deus xerou. […] Non sigamos mirando ao pasado, desexando todas as cousas bonitas que nos pasaron nin lamentando os nosos fracasos: creamos firmemente na acción de Deus, que pode seguir facendo algo novo»^[1].

«Velaí, fago algo novo; Xa está brotando, non te decatas?

Xunto a aqueles que comparten con nós o camiño da nosa existencia, a nosa comunidade, amigos e compañeiros de traballo, intentemos traballar, compartir e non perder a confianza en que as cousas poden cambiar para mellor.

2025 é un ano especial porque a data da Pascua ortodoxa coincide coa doutras confesións cristiás. Que este evento, a festa da Pascua común, sexa testemuño da vontade das Igrexas de seguir dialogando sen descanso para afrontar xuntos os retos da humanidade e promover accións conxuntas.

Preparémonos, pois, para vivir este tempo de Pascua con plena alegría, fe e esperanza. Así como Cristo resucitou, tamén nós, despois de atravesar os nosos desertos, deixámonos acompañar nesta viaxe por Aquel que guía a historia e a nosa vida.

Patrizia Mazzola e o equipo da Palabra de Vida

[1] Cf. C. Lubich, Palabra de vida, marzo de 2004: Cidade Nova n. 407 (2004/3), páx. 23.