Xesús baixa do monte despois dunha noite de oración e escolle aos seus discípulos. Ao chegar a unha chaira, dálles un longo discurso que comeza co pregón das Benaventuranzas.
No texto de Lucas, a diferenza do Evanxeo de Mateo, só hai catro e fan referencia aos pobres, aos famentos, aos que sofren e aos aflixidos, engadindo outras tantas advertencias aos ricos, aos ricos e aos arrogantes (Lc 6, 20-26). Xesús converte esta predilección de Deus polo último na súa misión cando, na sinagoga de Nazaret (Lc 4, 16-21), afirma que está cheo do Espírito do Señor e que trae boa nova aos pobres, liberación aos cativos e liberdade aos oprimidos.
A continuación, exhorta aos seus discípulos a amar ata aos seus inimigos (Lc 6, 27-35), unha mensaxe que atopa a súa motivación última no comportamento do Pai celestial: "Sed compasivos como o voso Pai é compasivo" (Lc 6, 36).
Esta afirmación é tamén o punto de partida do que segue: "Non xulgues e non serás xulgado, non condenes e non serás condenado, perdoa e serás perdoado" (Lc 6, 37). Entón Xesús amonesta a través dunha imaxe intencionalmente parva:
"¿Como é que miras a mota que está no ollo do teu irmán e non te fixas no tronco que está no teu propio ollo?».
Xesús coñece de verdade os nosos corazóns. Cantas veces na nosa vida diaria vivimos esta triste experiencia! É doado criticar —e con rigor— os erros e as debilidades dun irmán ou dunha irmá, sen ter en conta que ao facelo nos atribuímos unha prerrogativa que só lle corresponde a Deus. A cuestión é que para “quitar a viga” do noso ollo, necesitamos a humildade que se deriva de ser conscientes de que somos pecadores que necesitamos continuamente do perdón de Deus. Só aqueles que teñan a valentía de recoñecer o seu propio “feixe”, o que deben converterse, poderán comprender, sen xulgar nin esaxerar, as debilidades e fraxilidades propias e alleas.
Porén, Xesús non nos invita a pechar os ollos e deixar pasar as cousas. Quere que os seus seguidores se axuden mutuamente a avanzar no camiño dunha nova vida. O apóstolo Paulo tamén nos pide insistentemente que coidemos aos demais: corrixamos aos indisciplinados, consolamos aos débiles, apoiemos aos débiles e teñamos paciencia con todos (cf. 1 Tes 5, 14). Só o amor é capaz de tal servizo.
"¿Como é que miras a mota que está no ollo do teu irmán e non te fixas no tronco que está no teu propio ollo?».
Como poñer en práctica esta Palabra de Vida?
Ademais do que xa dixemos, comezando con este tempo de Coresma, podemos pedirlle a Xesús que nos ensine a ver aos demais como El os ve, como Deus os ve. E Deus ve cos ollos do corazón, porque a súa mirada é unha mirada de amor. Despois, para axudarnos mutuamente, puidemos restablecer unha práctica que foi fundamental para o primeiro grupo de mozas dos Focolares de Trento.
"Ao principio", di Chiara Lubich a un grupo de amigos musulmáns, "non sempre foi doado vivir a radicalidade do amor. […] Podíase depositar algo de po entre nós e nas nosas relacións, e a unidade podía languidecer. Isto ocorreu, por exemplo, cando notabamos os defectos e imperfeccións dos demais e os xulgábamos, de xeito que o fluxo de amor recíproco medraba un día para facer que esta situación de amor recíproco medrase. nós mesmos, e chamábao un "pacto de misericordia". Decidimos, cada mañá, ver de novo ao veciño que nos atopamos —na casa, na clase, no traballo, etc.— e non lembrar en absoluto os seus defectos, senón cubrir todo con amor […] Foi un compromiso forte, que asumimos todos xuntos e que nos axudou a ser sempre os primeiros en amar, a imitación de Deus, de misericordia.[1].
Augusto Parodia e o equipo Palabra de Vida
[1] C. Lubich, «Amor ao próximo», Chatea cun grupo de musulmáns, Castel Gandolfo 1-11-2002. Cf. Amor recíproco, Ciudad Nueva, Madrid 2013, pp. 109-110.
