Levados ao exilio en Babilonia, o pobo de Israel perdeuno todo: a súa terra, o seu rei, o templo e, con el, a posibilidade de adorar ao seu Deus, que os levara a abandonar Exipto no pasado.

E velaquí que a voz dun profeta fai un anuncio sorprendente: é hora de volver a casa. Unha vez máis, Deus intervirá poderosamente e guiará os israelitas de volta a través do deserto ata Xerusalén. E todos os pobos da terra serán testemuñas deste acontecemento marabilloso.

«Os confíns da terra verán a salvación do noso Deus».

Hoxe tamén as noticias están cheas de historias alarmantes: persoas sen traballo, saúde, seguridade ou dignidade; mozos cuxo futuro está ameazado pola guerra e a pobreza causadas polo cambio climático nos seus países; pobos que xa non teñen terra, paz nin liberdade.

Un escenario tráxico desenvólvese por todo o planeta, deixándonos sen alento e proxectando unha sombra no horizonte. Quen nos salvará da destrución de todo o que pensabamos posuír? A esperanza parece fóra de lugar. E, con todo, a mensaxe do profeta tamén é para nós:

«Os confíns da terra verán a salvación do noso Deus».

A súa palabra revela a acción de Deus na historia persoal e colectiva e invítanos a abrir os ollos aos signos deste plan de salvación. De feito, xa está en acción na paixón educativa dun mestre, na honestidade dun empresario, na integridade dun administrador, na fidelidade dos esposos, no abrazo dun neno, na tenrura dunha enfermeira, na paciencia dunha avoa, na coraxe dos homes e mulleres que se opoñen pacificamente ao crime e no espírito acolledor dunha comunidade.

«Os confíns da terra verán a salvación do noso Deus».

Achégase o Nadal. No signo da inocencia inerme do Neno, podemos recoñecer unha vez máis a presenza paciente e misericordiosa de Deus na historia da humanidade e testemuñala coas nosas decisións contraculturais:

«[…] nun mundo coma o noso, onde a teorización xira arredor da loita, da lei do máis forte, do máis astuto e do máis sen escrúpulos, e onde todo ás veces parece paralizado polo materialismo e o egoísmo, a resposta é o amor ao próximo. Esta é a medicina que pode restaurar a saúde. […] É coma unha explosión de calor divina que irradia e se espalla, penetrando nas relacións entre unha persoa e outra, entre un grupo e outro, e transformando gradualmente a sociedade».»^[1].

Do mesmo xeito que co pobo de Israel, chegou o momento de emprender o noso camiño; é o momento oportuno para dar un paso decisivo cara a todos aqueles –mozos ou vellos, pobres ou migrantes, desempregados ou sen fogar, enfermos ou encarcerados– que agardan un xesto de atención e proximidade, un testemuño da presenza dócil pero eficaz do amor de Deus entre nós.

Hoxe, os límites ata os que debe estenderse esta mensaxe de esperanza son sen dúbida xeográficos, que con frecuencia se converten en muros ou dolorosas liñas de guerra; pero tamén culturais e existenciais. Ademais, unha contribución eficaz para superar a agresividade, a soidade e a marxinalización pode vir das comunidades dixitais, encarnadas en moitos casos por mozos.

Como escribe o poeta congolés Henri Boukoulou: «Oh, divina esperanza! Velaquí que, no sollozo desesperado do vento, esbozanse as primeiras liñas do fermoso poema de amor. E o mañá é esperanza!».»^[2].

Letizia Magri e o equipo da Palabra de Vida

[1] C. Lubich, Palabra de vida, maio de 1985: Palabras de Vida/1 (1943-1990) (ed. F. Ciardi), Ciudad Nueva, Madrid 2020, pp. 339-340.
[2] Cf. Aa.Vv., Poetas africanos antiapartheid, I vol., Edizioni Milano, 2003.