Chámana "a Regra de Platino". Todos coñecemos a grandeza da Regra de Ouro ("fai aos demais o que queres que che fagan a ti") e dela xorde o que se pode considerar unha evolución aínda máis universal: "esforzate por comprender o que a outra persoa querería que lle fixesen a ela e actúa en consecuencia".
Quizais sexa precisamente aquí onde podemos recoñecer unha das formas máis auténticas de amor: atoparnos como iguais, cada un coas súas fortalezas e debilidades, nunha relación de reciprocidade e respecto, recoñecendo o valor e a dignidade de cada vida, mesmo nas circunstancias máis difíciles. Trátase de mirar atentamente á persoa que temos ao lado, sen ignorala.
«O verdadeiro amor ao próximo —di Chiara Lubich— non fai dano».»[1]. De feito, se amamos, evitamos toda forma de mal, tanto cara a nós mesmos como cara aos nosos irmáns e irmás. O primeiro paso para amar o noso próximo é, precisamente, non prexudicalo. Pero para amar verdadeiramente, precisamos ser creativos no amor: o Papa Francisco lembrounos que non abonda con absterse de prexudicar o noso próximo; debemos escoller facer o ben, aproveitando cada oportunidade que se nos presente.
Sabémolo: ningún de nós pode dar o que non ten, e só recoñecendo que todos fomos amados nalgún momento poderemos liberar plenamente os nosos dons cara aos demais.
Entón, como vivimos esta Idea do Mes? Volvamos colocar o amor no centro das nosas vidas. Amemos aos demais de xeito concreto, con creatividade e imaxinación e, sobre todo, cunha escoita profunda que vén de dentro, do corazón. Doris, unha moza de Escocia, cóntanos: «Nas nosas visitas regulares a un albergue para persoas sen fogar, entro nun mundo moi diferente ao meu. Sei que o que importa non é tanto o que sinto, senón amar. Un día, un home cunha profunda tristeza na cara confesoume que se sentía listo para acabar con todo, que mesmo quería morrer. Simplemente escoiteino e despois compartimos un bocadillo e un café. E comprendín que escoitar e estar presente xa era unha forma de mostrar amor. Cando chegou a hora de marchar, abrazoume forte e sorriu, dicíndome que o que estabamos facendo era moi importante, non só para el, senón para todos os que estaban alí. Sentín o incrible poder do amor». Se cadra non o "salvei", pero a súa gratitude encheume de alegría, e iso, en si mesmo, é algo moi poderoso.
[1] C. Lubich, Palabra de Vida, Setembro de 1993, en Palabras de vida/2 1991-2006) (ed. F. Ciardi), Ciudad Nueva, Madrid 2026, p. 77.
