7 de abril

6 de abril

5 de abril

4 de abril

3 de abril

2 de abril

Quédate con nós, porque se fai tarde e o día está a chegar ao seu fin.

Palabra de Vida

O camiño que leva á aldea de Emaús conta a historia dunha viaxe emprendida por dous discípulos de Xesús. Desencantados cos soños, os plans e os momentos poderosos do seu tempo co Mestre, regresaron á casa para retomar as vidas que deixaran atrás, as vidas que coñeceran antes do seu encontro con El. Apenas pasaran tres días desde a súa crucifixión, e a desilusión, o medo e a dúbida reinaban entre os seus seguidores. Deixaban Xerusalén, os seus soños incumpridos, afastándose de Cristo e da súa mensaxe, tristes porque, dalgún xeito, xa decidiran abandonar o proxecto que os levara a seguilo. Esta é a historia de todos nós cando nos desilusionamos con situacións que nos obrigan a tomar unha decisión nunha encrucillada, e en moitos casos, parécenos que dar volta atrás, renderse e resignarnos é a única resposta ao noso desacougo. «Quen de nós non coñece a pousada de Emaús? Quen non percorreu ese camiño unha tarde na que todo parecía perdido?» Cristo morrera en nós… Xa non había Xesús na terra«[1]. »Quédate connosco, porque se fai tarde«. Polo camiño, únese a eles un estraño que parece descoñecer os acontecementos que acaban de ocorrer. Comeza a facer preguntas incisivas, que desatan toda a súa amargura e o seu desánimo. Primeiro, escóitaos e despois comeza a explicarlles as Escrituras: é un verdadeiro diálogo, un encontro que deixa pegada; de xeito que, aínda que non recoñecen a Xesús, pídenlle que se quede con eles porque se fai tarde (cf. Lc 24,17-29). Esta é quizais unha das oracións máis fermosas que atopamos no Evanxeo. É a primeira oración que sobe dos discípulos ao Señor Resucitado, e esta invitación, que todos podemos facerlle para que se quede connosco e entre nós, é profundamente conmovedora. Os ollos dos dous discípulos abriranse ao partir o pan, e a alegría de telo recoñecido finalmente animaraos a volver a Xerusalén para anunciar o acontecemento da resurrección aos seus amigos. »Quédate connosco, porque se fai tarde«. “Quizais nada mellor que estas palabras explique a experiencia de vivir con Xesús entre nós, que nós, os membros dos Focolares, vivimos desde o principio”, escribe Chiara Lubich. »Xesús é sempre Xesús, e aínda que só está presente espiritualmente, cando está alí, explica as Escrituras e a súa caridade —a vida mesma— arde nos nosos corazóns. Cando o coñecemos, lévanos a dicir con anhelo infinito: “Quédate connosco, Señor, que se fai tarde”»; sen ti é noite escura […]”[2]. A noite é símbolo da escuridade, do descoñecido, da falta desa luz que non podemos atopar porque non cremos na súa presenza, que segue acompañándonos sempre. A noite é o que envolve o noso planeta, ferido e indignado por loitas fratricidas, por guerras que se seguen librando pola ambición do poder e do diñeiro. A noite é o que viven millóns de persoas que xa non teñen voz para clamar contra as inxustizas e os abusos. E como podemos recoñecer a presenza de Xesús, que non sempre se manifesta segundo as nosas expectativas? Como podemos entender que El camiña connosco e intenta facernos recoñecer os signos da súa presenza? E sobre todo, como podemos crear as condicións para que El se revele e permaneza connosco? Son preguntas ás que quizais non sempre coñezamos a resposta, pero pídennos que non deixemos de buscar a Xesús, que centremos a nosa mirada nun compañeiro de viaxe que a miúdo non vemos, que recoñezamos Aquel que pode facerse presente se vivimos o amor mutuo entre nós. O camiño de Emaús é símbolo de todas as nosas viaxes; é o camiño de encontro co Señor, o camiño que devolve a alegría aos nosos corazóns, que nos leva de volta á comunidade para dar testemuño xuntos de que Cristo resucitou. Patrizia Mazzola e o equipo da Palabra de Vida [1] François Mauriac, Vita di Gesù, Mondadori, Milán 1950, p. 156.[2] C. Lubich, Todos Un. Escritos Espirituais/3, Ciudad Nueva, Madrid 1998, p. 70.

Se nos amamos uns aos outros, Xesús quedará con nós.

Luces na escuridade: non estamos sós

A noite é símbolo da escuridade, do descoñecido, da ausencia desa luz que non podemos atopar sen unha lámpada e un compañeiro de viaxe. A noite envolve o noso planeta, ferido e violado por loitas fratricidas, por guerras que aínda se libran pola ansia de poder e diñeiro. A noite é tamén a noite de millóns de persoas que xa non teñen voz para berrar contra a inxustiza e o abuso. E nós? Como podemos seguir crendo neste mundo renovado que non se manifesta segundo as nosas expectativas? Como podemos recoñecer os signos de bondade nas nosas relacións cotiás? Son preguntas ás que non sempre sabemos responder, pero que nos obrigan a buscar un compañeiro de viaxe que a miúdo non vemos, a recoñecer a necesidade universal dunha espiritualidade inherente aos seres humanos, unha espiritualidade que pode manifestarse se vivimos no amor mutuo. Ás veces, breves escintileos de luz, que brillan dos xeitos máis inesperados, mesmo a través das redes sociais, iluminan a noite. Como a historia de Chiara Badano e Sara Cornelio, dúas amigas a través do tempo. Sara, nada en 1998, sendo aínda case unha nena, "atópase" con Chiara, falecida aos 19 anos en 1990, a través dos moitos encontros que contan a súa extraordinaria historia de vida. Descúbrea como unha amiga, unha compañeira de soños, unha confidente e unha presenza forte. Sara é unha moza que vive, canta, baila, estuda, ten amigos, medra e fascina. Ao mesmo tempo, vive a realidade cotiá dunha enfermidade conxénita que, non só figurativamente, "lle quita o alento". Vive coa certeza de que "o amor vence todo" (o tema do seu proxecto final de bacharelato); experimenta o agasallo dun transplante de pulmón e convértese nun agasallo ela mesma, do que dará testemuño a través de libros, visitas escolares, pezas musicais e curtametraxes, un blog e unha representación teatral. Vive a súa marabillosa familia, o namoramento e o amor. A súa morte en 2022, con só 24 anos, deixou a todos os que a querían, mesmo aos que só a coñecían por Facebook, desconcertados e profundamente sós. Ao longo da súa intensa estancia nesta terra, Sara tivo en Chiara unha amiga constante e próxima que a acompañou, animou e apoiou, revelándose nos momentos e circunstancias máis inesperados: unha amiga que soubo estar presente tanto na alegría pura como na dor e a soidade dun hospital ou dunha unidade de coidados intensivos. Nos seus últimos momentos, marcados pola soidade e a debilidade, a presenza de Chiara volveuse misteriosamente silenciosa, case esquiva, pero precisamente por iso, aínda máis auténtica e destinada a ser unha amizade "para sempre". Chiara e Sara: únicas, como cada historia é única.