Que podo facer eu?
Todos os días ocorren acontecementos terribles, a tal escala que nos fan sentir impotentes: migrantes que afrontan viaxes de morte en condicións desesperadas, poboacións que experimentan a traxedia cotiá da guerra ou as dramáticas inxustizas sociais que aflixen o planeta. «Que podo facer?»: Esta pregunta pode paralizarnos e atraparnos nun individualismo resignado. O primeiro desafío para a propia conciencia é deixarse interpelar precisamente por esa pregunta. "Que podo facer?" Isto é o que se preguntaron os pescadores da costa de Lampedusa, en Italia, formando, xunto coa xenerosa xente local, verdadeiras cadeas humanas, para estender a man e tentar salvar un por un, polo menos a un (e despois dez, cen, mil...) dos desesperados náufragos abandonados ás ondas do mar Mediterráneo. Esta pregunta foi formulada por comunidades nas fronteiras das zonas de guerra (en Europa, África, Asia, etc.), que abriron as portas dos seus fogares non por cálculos políticos ou económicos, senón por unha elección natural de compaixón e acollida. Precisamente nestas situacións é posible observar pequenos ou grandes "milagres" cotiáns, que non son soños utópicos, senón xestos que constrúen a sociedade do futuro. Buscar a esperanza, non agardar a que chegue a nós: isto subliña o profesor Russell Pearce[1] da Escola de Dereito Fordham de Nova York. Ela realizou entrevistas con dúas organizacións que promoven o diálogo e a paz entre israelís e palestinos (Parents Circle e Combatants for Peace) co obxectivo de comprender como os seus membros conseguiron manter as súas relacións despois do 7 de outubro de 2023 e durante a posterior guerra en Gaza. Por que mantiveron estes grupos os seus lazos e mesmo os fortaleceron? Tanto palestinos como israelís din que o seu diálogo foi transformador. Din que o seu é un diálogo de amor. Un participante palestino observa: «A transformación que experimentamos foi unha experiencia moi sagrada para cada un de nós e deixou un profundo impacto e conexión nas nosas almas. É unha viaxe e un proceso que transforma o outro nun irmán». Un israelí observa de xeito semellante: «Traballamos para crear confianza e convertermos nunha familia, anos de traballo sagrado con todos os seus desafíos, dinámicas e dúbidas». Pearce conclúe: Os sabios xudeus ensinan que «se salvas unha vida, salvas o mundo enteiro»; Un palestino que dirixe o programa xuvenil Parents Circle explicou: «Se cambias a unha persoa, cambias o mundo enteiro». Chiara Lubich dixo: «O aspecto máis visible da unidade é a fraternidade. Sen dúbida, paréceme o xeito máis axeitado de ir contracorrente (…) para alcanzar máis plenamente a liberdade e a igualdade. (…) É un camiño válido para aqueles que teñen nas súas mans o destino da humanidade, pero tamén para as nais, para os voluntarios que achegan fragmentos de solidariedade ao mundo, para os que poñen parte dos beneficios da súa empresa a disposición para eliminar espazos de pobreza, para os que non se renden á guerra. A fraternidade que vén «de arriba» e a que «de abaixo» atoparase así en paz»[2]. [1] R. Pearce: «Dialogo e Pace sostenibili» [Eklesia- Sentieri di Comunione e Dialogo- n.º 4 outubro-decembro de 2024].[2] C. Lubich, Non á derrota da paz, en «Città Nuova» n.º 24/2003
