Todos os días vemos tanto sufrimento ao noso redor que nos sentimos impotentes se non atopamos algún raio de humanidade. Ás veces, porén, a resposta chega a través de WhatsApp, como aconteceu nunha pequena comunidade dunha cidade italiana que anseia vivir en unidade: "...No hospital onde traballo, hai un mozo estranxeiro que está completamente só e agonizando. Quizais alguén podería pasar uns minutos con el, para darlle un pouco de dignidade a esta situación?"É moi impactante e as respostas son rápidas. A mensaxe de alguén que estivo presente nas últimas horas di: "Xunto á súa cama, vimos inmediatamente que a atención era puntual, atenta e cariñosa, e que, polo tanto, non tiñamos nada concreto que facer agás estar alí. Nin sequera el, xa en coma, puido beneficiarse da nosa presenza." En van? Nesas poucas horas, unha pequena comunidade, dentro e fóra do hospital, permaneceu atenta e deu sentido. Quen sabe se unha nai poderá choralo no seu propio país? Seguramente o seu "pasamento" non foi en van para aqueles que foron capaces de amar a ese mozo, que xa non era un estraño.
A compaixón é un sentimento que vén do interior, do máis fondo do corazón humano. Permítenos interromper a nosa propia e frenética viaxe cotiá de compromisos e citas e tomar a iniciativa de achegarnos e ofrecer unha mirada cariñosa, sen medo a tocar as feridas.
Chiara Lubich explícao cunha sinxeleza incisiva: "Imaxinemos que estamos na súa situación e tratémolo como nos gustaría ser tratados no seu lugar. Ten fame? Eu teño fame... pensemos. E démoslle de comer. Está a sufrir unha inxustiza? Son eu quen a sofre! E digámoslle palabras de consolo, compartámoslle a súa dor e non descansemos ata que estea iluminado e aliviado. Pouco a pouco veremos como o mundo cambia ao noso redor."[1]
A sabedoría africana tamén o confirma cun proverbio marfileño: "Quen acolle a un estraño, acolle a un mensaxeiro".
Esta idea ofrécenos unha chave para acadar o humanismo máis auténtico; fainos conscientes da nosa humanidade común, na que se reflicte a dignidade innata de cada home e muller, e ensínanos a transcender con coraxe a categoría de "proximidade" física e cultural. Desde esta perspectiva, é posible ampliar os límites do "nós" ata o horizonte do "todos" e redescubrir os propios fundamentos da vida social. E é importante coidarnos, coa axuda dos amigos cos que camiñamos xuntos, cando sentimos que estamos sucumbindo ao sufrimento que nos rodea. Lembrando que —como di o psiquiatra e psicoterapeuta Roberto Almada— "Se os bos abandonan a batalla por cansazo, a nosa humanidade común correrá o maior risco: o empobrecemento dos valores."[2].
[1] Chiara Lubich – L'arte di amare – p. 60
[2] R. Almada: “O esgotamento do bo samaritano” – Effatà editrice-2016
