Jesus menditik jaisten da otoitz gau baten ondoren eta bere ikasleak aukeratzen ditu. Lautada batera iristean, Zoriontasunen aldarrikapenarekin hasten den hitzaldi luzea ematen die.
Lukasen testuan, Mateoren Ebanjelioan ez bezala, lau baino ez daude eta pobreei, goseei, sufrituei eta ahulduei egiten diete erreferentzia, aberatsei, aseei eta harroei beste hainbat abisu gehituta (Lc 6, 20-26). Jesusek Jainkoaren zaletasun hori azkenerako egiten du bere eginkizunean, Nazareteko sinagogan (Lc 4, 16-21), baieztatzen du Jaunaren Espirituaz beteta dagoela eta berri ona ekartzen diela pobreei, askapena gatibuei eta askatasuna zapalduei.
Ondoren, bere ikasleei gomendatzen die etsaiak ere maitatzeko (Lc (Lc 6, 36).
Adierazpen hau da, halaber, ondorengoaren abiapuntua: "Ez epaitu eta ez zaituzte epaituko, ez gaitzetsi eta ez zaituzte kondenatuko, barkatu eta barkatuko zaituzte" (Lc 6, 37). Orduan Jesusek abisatzen du nahita irudi absurdu batekin:
«Nola ikusten duzu zure anaiaren begian dagoen hauts puntuari, baina zure begiko enborrari kasurik ez egitea?».
Jesusek benetan ezagutzen ditu gure bihotzak. Gure eguneroko bizitzan zenbat aldiz bizi dugu esperientzia triste hau! Erraza da –eta zorroztasunez– kritikatzea anai edo arrebaren akatsak eta ahuleziak, kontuan izan gabe, hori egitean Jainkoari soilik dagokion prerrogatiboa egozten diogula geure buruari. Kontua da gure begitik «habea kentzeko» behar dugula Jainkoaren barkamena etengabe behar dugun bekatariak garela jakiteak dakarren apaltasun hori. Beren “habea” konturatzeko ausardia dutenek bakarrik, zer bihurtu behar duten, ulertu ahal izango dituzte beren eta besteen ahuldadeak eta ahuleziak epaitu gabe eta handitu gabe.
Hala ere, Jesusek ez gaitu begiak itxi eta gauzak utztzera gonbidatzen. Bere jarraitzaileak elkarri laguntzea nahi du bizitza berri baten bidean aurrera egiten. Paulo apostoluak besteengandik ere arduratzen garela azpimarratzen du: diziplinarik gabekoak zuzendu, bihotz ahulak kontsolatu, ahulak lagundu eta guztiekin pazientzia izan (ik. 1 Tes 5, 14). Maitasuna bakarrik da gai horrelako zerbitzu bat egiteko.
«Nola ikusten duzu zure anaiaren begian dagoen hauts puntuari, baina zure begiko enborrari kasurik ez egitea?».
Nola jarri Bizitza Hitz hau praktikan?
Esan dugunaz gain, Garizumako garai honetatik hasita, Jesusi eska diezaiokegu irakats diezagula besteak ikusten dituen bezala, Jainkoak ikusten dituen bezala. Eta Jainkoak bihotzeko begiekin ikusten du, bere begirada maitasunaren begirada baita. Gero, elkarri laguntzeko, Trentoko Fokolarien lehen taldearentzat erabakigarria izan zen praktika bat berreskuratu genezake.
«Hasieran», esan dio Chiara Lubichek lagun musulman talde bati, «ez zen beti erraza izan maitasunaren izaera erradikala bizitzea. […] Hautsa ere finkatu liteke gure artean eta gure harremanetan, eta batasuna ilun liteke. Hori gertatzen zen, adibidez, besteen akatsak eta akatsak nabaritu eta haiek epaitzen genituenean, elkarrekiko maitasunaren korrontea hoztu zen. Egoera honen aurrean erreakzionatzeko, egun batean gure arteko itun bat zigilatzea bururatu zitzaigun, eta "erruki ituna" deitu genion. Erabaki genuen, goizero, elkartzen garen bizilaguna berriro ikustea –etxean, klasean, lanean...– eta haien akatsak batere ez gogoratzea, dena maitasunez estaltzea baizik. […] Konpromiso sendoa izan zen, denok batera hartu genuena eta beti maitatzen lehenak izaten lagundu ziguna, barkatzen eta ahazten duen Jainko errukitsuaren imitazioz.[1].
Augusto Parodia eta Bizitza Hitza taldea
[1] C. Lubich, «Proximoaren maitasuna», Musulman talde batekin berriketan, Castel Gandolfo 2002-1-11. Cf. Elkarrekiko maitasuna, Ciudad Nueva, Madril 2013, orr. 109-110.
