Estamos satisfeitos con vivir nun mundo onde prevalece "a lei do máis forte"? Onde o éxito require esmagar ou subxugar aos demais? Onde miramos aos demais con desconfianza e, por medo a perder o que temos, eriximos barreiras físicas ou invisibles? Estamos resignados a deixar pasar os días sen esperanza, sen atoparlle sentido ás nosas vidas? E aínda máis: é iso realmente vivir a vida con plenitude?
Nun mundo complexo e incerto, temos a oportunidade de ser portadores dunha nova forma de concibir a vida. Pero para iso, primeiro debemos experimentala. Como?
Nacemos, sen pedilo, con certas habilidades que nos foron dadas: algúns teñen un don para a comunicación, outros posúen sensibilidade artística e creativa; todos temos un certo nivel de intelixencia e a vida pode que nos ofrecese oportunidades únicas para desenvolvernos. A pregunta é: que facemos con todo isto? Temos dúas opcións: usar estas habilidades só para o noso propio beneficio, desfrutando do que nos aportan, ou poñelas ao servizo dos demais e compartilas.
Quizais a segunda opción non nos reportará un beneficio económico inmediato —que hoxe semella ser o principal motor do mundo—, pero sen dúbida permitiranos contribuír a construír unha realidade diferente: un mundo onde a competencia non sexa un fin en si mesmo, senón un medio para mellorar e crecer xuntos.
Esta non é unha realidade imposta, senón un proceso que comeza nas relacións cotiás e nas decisións que cada persoa toma ao elixir actuar. As persoas que viven deste xeito demostran, a través das súas accións, que o cambio é posible. Alí onde actúan, fan visible un novo paradigma e mostran que este cambio está preto.
Con humildade, compartamos quen somos e o que temos; acompañemos e ofrezamos afecto a quen precisa da nosa calidez e proximidade, aliviando o sufrimento cando sexa necesario; vivamos xuntos os valores que son o motor do cambio para unha sociedade baseada na xustiza, o respecto, a paz e a dignidade de todas as persoas; unha sociedade onde se promova o perdón e a reconciliación e se busque o ben de todos.
Xuntos teremos maior forza e credibilidade, sobre todo se perseveramos nas nosas eleccións. Que as nosas accións non sexan impulsadas polo desexo de recoñecemento, nin polo cálculo ou o egoísmo. A transformación é lenta, ás veces imperceptible, pero se somos coherentes, o cambio prodúcese, medra e bota raíces. O futuro comeza a desenvolverse.
