Estamos satisfeitos con vivir nun mundo onde prevalece "a lei do máis forte"? Onde o éxito require esmagar ou subxugar aos demais? Onde miramos aos demais con desconfianza e, por medo a perder o que temos, eriximos barreiras físicas ou invisibles? Estamos resignados a deixar pasar os días sen esperanza, sen atoparlle sentido ás nosas vidas? E aínda máis: é iso realmente vivir a vida con plenitude?