A miña alma canta a grandeza do Señor
Deixarse sorprender
O gran científico Louis Pasteur dixo: «Marabillarse de todo é o primeiro paso da razón cara ao descubrimento». Luigi Ballerini, escritor para mozos e psicoterapeuta, tamén nolo lembra no artigo que inspirou esta idea[1]: «En definitiva, marabillarse non é máis que unha forma de confianza […] É a idea de que aínda hai un mundo por descubrir, comprender e atopar. Isto explica por que a perda desta capacidade (de marabillarse) é tan grave: sen ela, a vida vólvese monótona na repetición dunha ollada cansada que xa non ve nada. […] Se perdemos a capacidade de marabillarnos, non nos volvemos máis realistas nin máis eficientes; só perdemos a posibilidade de deixarnos desafiar pola realidade, de recoñecer que nós mesmos podemos seguir cambiando e mellorando a través do que atopamos. A marabilla lémbranos que non todo depende de nós. É unha invitación a abrazala cun corazón aberto, a recoñecer o que a vida quere dicirnos e a estar agradecidos por iso». A marabilla evoca o asombro, esa extraordinaria capacidade dos nenos de abrirse á vida e ás relacións; dimensións que son constitutivas do ser humano e que, durante milenios, foron claves para a aventura do pensamento humano, ensinándonos a dar un paso atrás e conectar con aqueles que poden estar agardando por nós, que experimentan as mesmas dificultades diarias e comparten as mesmas esperanzas que nós. Hoxe, os desafíos que supoñen as redes sociais e a Intelixencia Artificial parecen extinguir esta capacidade: xa o vimos todo? E, sobre todo, estamos a acostumarnos a todo? A miúdo, son os pequenos xestos os que teñen o poder de reavivar a marabilla. Sorprenderse significa manter viva a capacidade de marabillarse, de aprender do novo e de recoñecer o valor das persoas e situacións que atopamos, sen resignarnos á indiferenza ante a dor e o sufrimento. Teñamos a coraxe de mirar a realidade con atención e apertura, poñéndonos no lugar dos demais, ofrecendo escoita e apoio sen xulgar e coidando dos que pasan por momentos importantes ou complexos. Hai innumerables historias cotiás de loita, enfermidade e vidas que parecen perdidas ou sen sentido; e, con todo, sempre pode xurdir un horizonte novo e inesperado. Nas familias, nos centros sanitarios e de atención, e en tantas situacións de vulnerabilidade, é posible presenciar con asombro os signos da revolución máis poderosa: a dun amor capaz de ir máis alá do que se podería esperar. Deixémonos sorprender con vulnerabilidade e humildade por todo o que se nos presenta, e asegurémonos de que non se limite á intimidade dos nosos corazóns, senón que se manifeste nas relacións, na vida compartida, no tecido das xeracións futuras. [1] https://www.avvenire.it/idee-e-commenti/lasciarsi-stupire-dalla-meraviglia-quello-che-i-ragazzi-ci-ricordano_109483
Palabra de Vida
No primeiro capítulo do seu Evanxeo, Lucas ofrécenos a única páxina do Novo Testamento onde as protagonistas son dúas mulleres, María e Isabel. Isabel vivía nunha vila preto de Xerusalén, a uns 150 km de Nazaret. María emprende esta longa viaxe inmediatamente despois de recibir o anuncio do anxo de que sería a nai de Xesús (Lc 1, 26-38). Descoñecemos os detalles da viaxe; só sabemos que foi prontamente á montaña. Pero por que vai alí? María vai compartir esta alegría coa muller que, como ela, recibira de Deus a graza de esperar un fillo, e estar ao seu carón e axudala durante os últimos meses do seu embarazo. É a historia de dúas mulleres, de dúas maternidades aparentemente imposibles. Quen mellor ca ela podería comprendela e compartir esta experiencia? Deste encontro xorde o cántico do Magnificat: «A miña alma magnifica o Señor». «Estas palabras xorden dun fervor ardente e dunha alegría desbordante […]“. Por iso non di ”exalto a Deus“, senón ”a miña alma“, coma se quixese expresar: ”A miña vida, todos os meus sentidos, están centrados no amor divino, na loanza e na alegría […]»[1], escribe Martiño Lutero no seu comentario ao Magnificat. O verbo «magnificar», «facer grande», revela a alegría que xorde ao descubrir que Deus é máis grande do que esperabamos. Esta alegría evoca unha profunda humildade e un profundo sentimento de gratitude e recoñecemento. Como subliña Ermes Ronchi, «o Magnificat é o evanxeo de María, a súa boa nova, que chega a todas as xeracións». Dez veces, a moza de Nazaret repite o que Deus fixo[2], coma unha especie de novo Decálogo, dez novos mandamentos que derrocan a lóxica do mundo. É natural preguntarse se conservamos este sentido de marabilla e temor reverencial nas nosas vidas cotiás e nas oracións ante todo o que Deus fixo e segue facendo. Sen abrirnos á novidade e ás súas sorpresas, sen marabilla, a fe convértese nunha letanía cansina que se esvaece lentamente e se converte nun costume social[3] «A miña alma magnifica ao Señor». O cántico de María non é simplemente unha oración íntima de loanza, senón profética, caracterizada pola súa constante referencia a pasaxes da Escritura,[4] que indican a dirección da historia segundo o corazón de Deus. Louvalo significa aliñarnos cos humildes, crer que o mundo pode e debe cambiar. As palabras deste himno invítannos a comprender a intervención salvadora de Deus na nosa historia persoal e comunitaria, tanto na nosa propia experiencia persoal como na universal, tanto no momento presente como nos novos ceos e na nova terra que inaugura a revolución social do Evanxeo. «A miña alma magnifica o Señor». Estas palabras tamén nos invitan a facer das nosas vidas unha loanza viva, a recoñecer as «marabillas» de cada día, a unir as nosas voces ás de María para proclamar que Deus é fiel, que a súa misericordia se estende de xeración en xeración e que o seu reino de xustiza e amor xa se está a realizar entre nós. Chiara Lubich captou esta dimensión revolucionaria do cántico de María cando lles escribiu aos mozos: «Lede o Magnificat e atoparedes a primeira e máis poderosa páxina da doutrina social cristiá. Quen a realizará plenamente e cando?»[5] A pregunta segue aberta e desafíanos. A intervención de Deus non debe limitarse á intimidade do corazón; debe manifestarse nas relacións, na vida comunitaria e no tecido das xeracións futuras. Patrizia Mazzola e o equipo da Palabra de Vida [1] Martiño Lutero, Comentario ao Magnificat: https://1library.co/document/zlvl282y-comentario-al-magnificat-por-martin-lutero.html[2] Cf. E. Ronchi, «Magnificat, una finestra aperta sulfuture», Avvenire 12 de agosto de 2021.[3] Cf. Francisco, Ángelus, Praza de San Pedro (Roma), 4 de xullo de 2021.[4] Cf. G. Rossé, Il Vangelo di Luca, Città Nuova, 1992, p. 69.[5] C. Lubich, Signo de contradicción, Ciudad Nueva, Madrid 1971, n. 203, páx. 64.
1 de agosto
1 de agosto
León XIV: unha voz serena ante o sufrimento
A experiencia de Pilar despois de escoitar ao Papa León falar sobre o sufrimento e o perdón.
