O mundo actual sofre de falta de unidade. Isto é evidente nas divisións dentro das familias, entre veciños e entre igrexas e comunidades, por citar só algúns exemplos. A polarización parece prevalecer sobre a comprensión. Isto é consecuencia do individualismo que toma a iniciativa, empurrando ás persoas a decidir e actuar de forma independente, buscando o seu propio interese ou prestixio persoal, mentres ignoran aos demais, as súas necesidades e os seus dereitos.
E, con todo, é posible experimentar a unidade. É un camiño que sempre comeza pequeno, cun "si" interior: si á acollida, si ao perdón, si a vivir polos demais. Non se trata de grandes proxectos, senón de pequenos actos de fidelidade que, co tempo, transforman unha vida, unha comunidade, un ambiente enteiro. E cando isto ocorre, decatámonos de que a fraternidade deixa de ser un ideal e convértese nunha realidade visible e nunha fonte de esperanza para todos.
Martin Buber considera a unidade como relación. É o espazo do encontro, o espazo que existe entre o Ti e o Eu, un lugar sagrado onde as diferenzas non desaparecen, senón que se recoñecen mutuamente. Para el, a unidade nace cando dúas realidades se deixan tocar, non cando unha se impón á outra. Este “entre” pódese entender como un espazo que abraza a diversidade e, precisamente por iso, convértese nunha fonte de comuñón. Polo tanto, para Buber, Toda a verdadeira vida é encontro (Eu e ti, 1923).
Así, no outro —xa sexa un amigo, un familiar ou calquera persoa que atopemos no noso camiño— descubrimos a gran “oportunidade da relación”. En particular, o outro “sálvanos” cando unha situación difícil parece aprisionarnos nos nosos medos, permitíndonos transcendernos a nós mesmos. Vivir en unidade significa camiñar xuntos a pesar das nosas diferenzas, transformándoas nun tesouro en lugar dun obstáculo. É unha invitación a pasar da mera convivencia ao verdadeiro encontro, onde o que pertence a cada persoa, en reciprocidade, se volve novo porque se comparte e se pon en relación cos demais. A unidade, entendida deste xeito, non é nin a suma dos dous nin a fraxilidade: é unha forza que xera a esperanza de que aínda hai un mañá. A diversidade xa non é falta de unidade, senón que se converte en enriquecemento mutuo. É sentir que o que ocorre no outro tamén resoa dentro de min. A unión non se trata de igualdade, senón de harmonía, Rabindranath Tagore lémbranos.
Que este mes nos traia a alegría, a luz, a vida, a paz e a esperanza que proveñen da unidade vivida. Cando somos un, todo se percibe de maneira diferente.
