O núcleo da mensaxe de Xesús é o Reino de Deus, do que o Evanxeo de Marcos pretende transmitir a boa nova. Aquí anúnciase a través dunha parábola, coa imaxe do gran que, unha vez botado no chan, libera a súa forza vital e dá froito. Pero que é o Reino de Deus para nós hoxe? Que ten en común coa nosa historia persoal e colectiva, constantemente suspendida entre expectativas e decepcións? Se isto xa foi sementado, por que non vemos os seus froitos de paz, seguridade e felicidade?

«O Reino de Deus é como un home que bota o gran na terra; durma ou se levante, de noite ou de día, o gran brota e medra»

Esta Palabra comunícanos a total confianza de Xesús no proxecto que Deus ten para a humanidade: «[…] Por Xesús, que veu á terra, pola súa vitoria, este Reino xa está presente no mundo, e xa está asegurado o seu cumprimento, que porá fin á historia. A Igrexa é a comunidade dos que cren neste Reino, e é o seu comezo.^[1]. A todos os que a acollen, encomenda a tarefa de preparar o terreo para recibir o don de Deus e gardar a esperanza no seu amor. «[…] De feito, non hai esforzo humano, intento ascético, estudo ou investigación intelectual que che axude a entrar no Reino de Deus. É Deus mesmo o que vén ao teu encontro, quen se revela coa súa luz ou te toca coa súa graza. E non hai ningún mérito do que poida presumir ou confiar para ter dereito a tal don de Deus. O Reino ofrécese libremente.^[2].

«O Reino de Deus é como un home que bota o gran na terra; durma ou se levante, de noite ou de día, o gran brota e medra»

Sementar a semente: non gardala para un, senón sementala con abundancia e confianza. “Noite ou día”: o Reino medra en silencio, mesmo na escuridade das nosas noites. Tamén podemos rezar todos os días: "Venga o teu Reino". O gran non require unha supervisión constante do agricultor, senón a capacidade de esperar pacientemente a que a natureza siga o seu curso.

Esta Palabra de vida ábrenos a confiar no poder do amor, que dá froitos no seu tempo. Ensínanos a arte de acompañar pacientemente o que pode medrar por si só, sen ansiedade de resultados; Fainos libres para acoller aos demais no momento presente, valorando o seu potencial respectando o seu tempo.

«[…] Un mes antes da voda, o noso fillo chámanos alarmado para dicirnos que a súa moza volveu a consumir drogas. Pide consello sobre que facer. Non é doado responder. Poderiamos aproveitar para convencelo de que a deixe, pero ese non parece o camiño correcto. Por iso, propoñémosche que mires ben o teu corazón […]. Segue un longo silencio, e despois: "Creo que podo amar un pouco máis". Despois da voda, conseguen atopar un excelente centro de recuperación con apoio ambulatorio. Pasan catorce longos meses, durante os que consegue cumprir a súa promesa de "non máis drogas". É un longo camiño para todos, pero o amor evanxélico que nos esforzamos por fomentar entre nós —aínda que sexa a través das bágoas— dános forzas para amar ao noso fillo nesta delicada situación. Un amor que tamén pode axudarlle a comprender como querer á súa muller.^[3].

Letizia Magri e o equipo da Palabra de Vida

[1] Cf. C. LUBICH, Palabra de vida, agosto de 1983: EAD., Palabras de vida/1 (1943-1990), Madrid 2020, p. 281.
[2] C. LUBICH, Palabra de Vida de outubro de 1979: ibid.., p. 155.
[3] S. PELLEGRINI, G. SALERNO, M. CAPORALE, Unha transformación silenciosa. Testemuños de familias de todo o mundo sobre “Amoris laetitia”, Madrid 2022, p. 88.