Estamos nun lugar solitario preto de Betsaida, en Galilea. Xesús está a falarlle á multitude sobre o Reino. O mestre fora alí cos apóstolos para que puidesen descansar despois da súa longa misión naquela rexión, onde predicaran a conversión «anunciando a Boa Nova e curando por todas partes» (Lc 9,6). Cansados, pero co corazón cheo, relataron o que viviran.
Non obstante, a xente descúbreo e vén. Xesús acolle a todos: escoita, fala, preocúpase. A multitude medra. Achégase a noite e comezan a ter fame. Os apóstolos danse conta disto e propoñen unha solución lóxica e realista ao mestre: «Despide á xente para que vaian ás vilas e aldeas dos arredores e busquen aloxamento e comida». Despois de todo, Xesús xa fixera moito... Pero respóndelles:
"Dádelles vós de comer"
Quedan desconcertados. É impensable: só teñen cinco pans e dous peixes para varios miles de persoas; Non é posible atopar o que se necesita na pequena Betsaida, e non terían cartos para compralo.
Xesús quere abrirlles os ollos. Movido polas necesidades e os problemas da xente, proponse ofrecer unha solución. E faino partindo da realidade e valorando o que existe. É certo, o que teñen é pouco, pero confíalles unha misión: ser instrumentos da misericordia de Deus, que pensa nos seus fillos. O Pai intervén, e con todo os necesita.
O milagre require a nosa iniciativa e a nosa fe, que medrarán deste xeito.
"Dádelles vós de comer"
Entón, á obxección dos apóstolos, Xesús responde poñéndose a traballar, pero pídelles que fagan a súa parte, mesmo que sexa pequena. Non a despreza. Non lles resolvas o problema. O milagre ocorre, pero require que participes con todo o que tes, co que puideches conseguir e puxeches á disposición de Xesús para todos. Isto implica certo sacrificio e confianza nel.
O mestre parte desta situación para ensinarnos a coidar uns dos outros xuntos. Ante as necesidades dos demais, as escusas son inútiles ("non é asunto noso"; "non podo facer nada"; "eles teñen que arranxarse, como todos nós"...). Na sociedade que Deus concibiu, benditos os que alimentan os famentos, visten os pobres e van axudar aos necesitados (cf. Mt 25, 35-40).
"Dádelles vós de comer"
A narración deste episodio lémbranos a imaxe do banquete descrito no Libro de Isaías, un banquete que Deus mesmo ofrece a todos os pobos, cando «enxugará as bágoas de todos os rostros» (Is 25,8). Xesús ordénalles que se senten en grupos de cincuenta, como nas ocasións importantes. Como Fillo, compórtase como o Pai, o que subliña a súa divindade.
El mesmo darao todo para converterse en alimento para nós na Eucaristía, o novo banquete da comuñón. Ante as moitas necesidades que xurdiron durante a pandemia da COVID-19, a comunidade dos Focolares de Barcelona creou un grupo a través das redes sociais para compartir as súas necesidades e poñer en común bens e recursos. É impresionante ver como circulan mobles, alimentos, medicamentos e electrodomésticos... Porque «só podemos facer pouco», din, «pero xuntos podemos facer moito». Aínda hoxe, o grupo Fent família contribúe a que ninguén entre eles quede sen nada, como nas primeiras comunidades cristiás (cf. Feitos 4,34).
Silvano Malini e o equipo da Palabra de Vida
