Do 18 ao 25 de xaneiro, comunidades cristiás de toda España reuníronse para a Semana de Oración pola Unidade, compartindo fe, encontro e un desexo común de fraternidade.

«"Hai un só corpo e un só Espírito, así como fostes chamados a unha soa esperanza.".

Este é o tema escollido para a Semana de Oración pola Unidade Cristiá deste ano 2026, que se celebra anualmente do 18 ao 25 de xaneiro. Nun mundo onde coexisten diversas tradicións e expresións de fe, a miúdo divididas, este tema (Efesios 4,4) lémbranos que todos os crentes forman parte do "único corpo" de Cristo.

As oracións e reflexións deste ano foron preparadas polos fieis da Igrexa Apostólica Armenia, xunto cos seus irmáns e irmás das Igrexas Católica Armenia e Evanxélica. A Igrexa Apostólica Armenia está considerada unha das comunidades cristiás máis antigas do mundo. Hoxe en día, eríxese como un faro de fe, unidade e resiliencia para os armenios de todo o mundo e continúa a ofrecer unha perspectiva que resoa dentro da comunidade cristiá global.

Os recursos ofrecidos baséanse en tradicións centenarias de oración e petición empregadas polo pobo armenio, xunto con himnos que se orixinaron en antigos mosteiros e igrexas armenias, algúns dos cales datan do século IV. Esta semana invítanos a aproveitar esta herdanza cristiá compartida e a profundar na nosa comuñón en Cristo.

Como en anos anteriores, varias comunidades do Movemento dos Focolares uníronse para promover estas celebracións ecuménicas: Zaragoza, Valladolid, San Sebastián, Madrid, Cuenca, Cáceres, Badajoz, Granada, Xaén, Cartaxena e Cádiz, entre outras. Celebracións de todo tipo: algunhas solemnes en catedrais, outras máis sinxelas nunha asociación de veciños de Xaén, pero todas co mesmo desexo de construír a unidade con paciencia, humildade e confianza no tempo de Deus.

Unha unidade que, como dixo o arcebispo de Madrid, “nace do corazón de cada un de nós e de cada unha das nosas comunidades cando asumimos o compromiso de aceptar a nosa propia fraxilidade e a dos demais, de renunciar á autosuficiencia espiritual e deixar que Deus actúe”.

En todos os nosos encontros coas diversas Igrexas —ortodoxa, evanxélica, reformada e anglicana— experimentamos a alegría de atopar e fortalecer os lazos da fraternidade. Xuntos, renovamos tamén o noso desexo de responder a esta chamada á unidade como algo concreto e cotián. Vivindo en unidade, damos testemuño do amor de Deus e aprendemos a recoñecernos uns aos outros na riqueza dos nosos dons, camiñando xuntos como irmáns e irmás ao servizo dun mundo máis unido.