Despois de falar en parábolas a unha gran multitude na beira do mar de Tiberíades, Xesús diríxese aos seus discípulos e explícalles o profundo significado das súas palabras.

A protagonista da nosa historia é a Palabra de Deus, comparada cunha semente pequena e fráxil. As pedras, as espiñas e os paxaros poden impedir que xermine, arraigue e produza espigas maduras, pero o sembrador sabio coñece a súa sorprendente vitalidade.

A través destas imaxes, Xesús revela a relación entre a humanidade e a Palabra que Deus ofrece en abundancia, pero algúns a reciben mentres que outros, por diversas razóns, a deixan caer sen que dea froito. De feito, no corazón humano, a superficialidade e as excesivas preocupacións materiais ameazan o milagre da vida sobrenatural que Deus mesmo desexa acender nas súas criaturas.

Xesús tamén nos invita, como fixo cos discípulos, a entrar no humilde misterio do amor de Deus, e ao mesmo tempo interpétanos persoalmente sobre unha decisión: que tipo de "terreo" queremos ser?

«O que foi sementado en terra boa é o que oe a Palabra e compréndea: este si que dá froito».

Escoitar e comprender: este parece ser o segredo que nos converte nun terreo acolledor, onde a semente da Palabra pode expresar a súa forza e dar bos froitos.

Que valioso é estar dispoñible para escoitar! É o espazo espiritual para deixar entrar a vida de Deus, que sempre nos precede coa súa misericordia, coa paciencia do traballador que coñece e respecta os tempos de maduración.

As palabras de Deus, como escribe Chiara Lubich, «iluminan non só a mente, senón todo o ser, porque son luz, amor e vida. Dan paz —a paz que Xesús chama súa: "a miña paz"— mesmo nos momentos de confusión e angustia. Dan alegría completa mesmo no medio da dor que ás veces apoderouse da alma. Dan forza, sobre todo cando xorden a abatimento ou o desánimo. Libéranos porque abren o camiño cara á Verdade. […] Tamén debe nacer en nós un amor apaixonado pola Palabra de Deus: recibámola con atención cando nola proclaman nas igrexas, leámola, estudámola, meditémola… Pero sobre todo, estamos chamados a vivila. […] Vivindo unha Palabra de Xesús, vivimos todo o Evanxeo, porque en cada unha das súas palabras El se entrega por completo, El mesmo vén vivir en nós […] e substitúe o noso xeito de pensar, de querer e de actuar en todas as circunstancias da vida»^[1].

«O que foi sementado en terra boa é o que oe a Palabra e compréndea: este si que dá froito».

Wambil, de México, cóntanos: «Houbo un tempo no que me sentín atrapada nun burato profundo. Estaba inmersa nunha relación abusiva, intentando escapar e arranxalo todo por min mesma. Influenciada polas redes sociais e o ruído do mundo exterior, a miúdo perseguía cousas que non formaban parte do plan de Deus. A pesar de todos os meus esforzos, aínda me sentía baleira e sen propósito. Sabía que o amor é unha linguaxe universal, así que comecei a facer voluntariado e atopei unha forma de actuar que só podía vir de Deus. Co tempo, descubrín un lugar para escoitar a Súa Palabra e crecer na miña relación con El. Estou profundamente agradecida».

Mesmo cando nos sentimos como un terreo árido e pedregoso, a mesma Palabra é eficaz, como revela o profeta Isaías: «Como a choiva e a neve baixan do ceo e non volven alí sen regar a terra, facela brotar e florecer, […] así é a miña palabra que sae da miña boca: non volverá a min baleira, senón que fará o que eu desexo e cumprirá o propósito para o que a enviei» (É 55, 10-11).

Sostidos por esta esperanza, nun tempo dominado polos medos e as tensións, cultivemos tamén a confianza nas mulleres e nos homes cos que compartimos as nosas vidas. Confiemos na súa capacidade de dar bos froitos e de crear espazos de escoita e diálogo, para que poidamos camiñar xuntos cara ao horizonte da fraternidade.

Letizia Magri e o equipo de Word of Vinea

[1] C. Lubich, Palabra de vida, marzo de 2003: Cidade Nova nº 396 (2003/3), páxs. 24-25.