3 de xaneiro
2 de xaneiro
Todos somos irmáns e irmás!
Hai un só corpo e un só Espírito, así como hai unha soa esperanza, á que fostes chamados.
Experimenta a unidade
O mundo actual sofre de falta de unidade. Isto é evidente nas divisións dentro das familias, entre veciños e entre igrexas e comunidades, por citar só algúns exemplos. A polarización parece prevalecer sobre a comprensión. Isto é consecuencia do individualismo que toma a dianteira, empurrando ás persoas a decidir e actuar de forma independente, buscando o seu propio interese ou prestixio persoal, mentres ignoran os demais, as súas necesidades e os seus dereitos. E, con todo, aínda é posible experimentar a unidade. É un camiño que sempre comeza pequeno, cun "si" interior: si á acollida, si ao perdón, si a vivir para os demais. Non se trata de grandes proxectos, senón de pequenos actos de fidelidade que, co tempo, transforman unha vida, unha comunidade, todo un ambiente. E cando isto ocorre, decatámonos de que a fraternidade deixa de ser un ideal e convértese nunha realidade visible e nunha fonte de esperanza para todos. Martin Buber considera a unidade como relación. É o espazo de encontro, o espazo que existe entre o Ti e o Eu, un lugar sagrado onde as diferenzas non desaparecen, senón que se recoñecen mutuamente. Para el, a unidade nace cando dúas realidades se deixan tocar, non cando unha se impón á outra. Este “entre” pódese entender como un espazo que abraza a diversidade e, precisamente por iso, convértese en fonte de comuñón. Por iso, para Buber, toda a verdadeira vida é encontro. (Ich und Du, 1923) Así, no outro —xa sexa un amigo, un familiar ou calquera persoa que atopemos no noso camiño— descubrimos a gran “oportunidade da relación”. En particular, o outro “sálvanos” cando unha situación difícil parece aprisionarnos nos nosos medos, permitíndonos ir máis alá de nós mesmos. Vivir en unidade significa camiñar xuntos a pesar das diferenzas, transformándoas nun tesouro, non nun obstáculo. É unha invitación a pasar da mera convivencia ao verdadeiro encontro, onde o que pertence a cada persoa, en reciprocidade, se volve novo porque se comparte e se pon en relación. A unidade, entendida deste xeito, non é a suma de dúas partes, nin tampouco é fraxilidade: é unha forza que xera esperanza para un futuro. A diversidade xa non é unha falta de unidade, senón que se converte en enriquecemento mutuo. É sentir que o que lle ocorre ao outro tamén resoa dentro de min. A unión non consiste en igualdade, senón en harmonía, como nos lembra Rabindranath Tagore. Que poidamos experimentar este mes a alegría, a luz, a vida, a paz e a esperanza que xorden da unidade vivida. Se somos un, todo se percibe de forma diferente.
Palabra de Vida
Durante a Semana de Oración pola Unidade Cristiá,[1] estamos convidados a centrar a nosa atención nun tema particular, o que aborda a Carta de Paulo aos Efesios. Nas coñecidas como Epístolas da Prisión, Paulo diríxese aos seus destinatarios, instándoos a dar testemuño crible da súa fe a través da unidade, baseada nunha soa fe, un só Espírito e unha soa esperanza, só a través das cales se dá testemuño a Cristo como corpo. «Hai un só corpo e un só Espírito, así como fostes chamados a unha soa esperanza cando fostes chamados». Paulo nos chama á esperanza. Que é a esperanza e por que estamos convidados a vivila? É un brote, un don e unha tarefa que temos o deber de salvagardar, cultivar e facer fecunda para o ben de todos. «A esperanza cristiá confíanos estar na delgada liña da cordilleira, esa fronteira onde a nosa vocación esixe que elixamos cada día e en cada momento ser fieis á fidelidade de Deus cara a nós».[2] Para os cristiáns, a nosa vocación, a nosa chamada, non é só un asunto entre o individuo e Deus, senón unha convocación; é dicir, somos chamados xuntos, unha chamada á unidade entre os comprometidos en vivir o Evanxeo. Nos discursos e escritos de Chiara Lubich, atopamos a miúdo referencias explícitas á unidade como un aspecto definitorio da súa espiritualidade: é froito da presenza de Xesús entre nós. E esta presenza é fonte de profunda felicidade. «Se a unidade é tan importante para os cristiáns, entón nada é tan contrario á súa vocación como non manteñela. E pecamos contra a unidade cada vez que cedemos á tentación —que reaparece continuamente— do individualismo, que nos leva a facer as cousas por nós mesmos, a guiarnos polo noso propio xuízo, o noso interese ou o prestixio persoal, ignorando ou mesmo desprezando aos demais, as súas necesidades e os seus dereitos»[3]. «Hai un só corpo e un só Espírito, así como fostes chamados a unha soa esperanza cando fostes chamados». En Guatemala, hai un diálogo moi activo entre os membros das diferentes igrexas cristiás. Ramiro escríbenos: «Preparamos a Semana de Oración pola Unidade Cristiá xunto cun grupo de persoas de diferentes igrexas. O programa incluíu un festival artístico preparado con mozos e varios eventos en diferentes igrexas. A Conferencia Episcopal Católica pediunos que continuásemos a experiencia organizando tamén un tempo de intercambio cun grupo de bispos católicos e persoas de diferentes igrexas que se xuntaran de toda América para unha reunión dedicada ao 1700 aniversario do Concilio de Nicea. Máis alá destas actividades, experimentamos un forte sentimento de unidade entre todos nós e os froitos que isto trae: fraternidade, alegría e paz». Patrizia Mazzola e o equipo da Palabra de Vida [1] Celébrase no hemisferio norte do 18 ao 25 de xaneiro e no hemisferio sur durante a semana de Pentecostés. Os textos de oración deste ano foron preparados por un grupo ecuménico coordinado pola Igrexa Apostólica Armenia. [2] Madeleine Delbrêl, considerada por moitos como unha das personalidades espirituais máis significativas do século XX: https://www.pasomv.it/files/bocc/madalein_del_brel_noi_spes.pdf.[3] C. Lubich, Palabra de vida de xullo de 1985: EAD., Palabras de vida/1 (1943-1990), Madrid 2020, p. 343.
