Un encontro entre cristiáns e musulmáns en Sevilla mostrou que a paz comeza cando nos achegamos uns aos outros con respecto, escoitámonos e compartimos o que nos une. Esta sinxela experiencia deixou tras de si un compromiso para seguir construíndo fraternidade.

O 12 de xullo, a parroquia de San Bernardo en Sevilla acolleu un encontro que foi moito máis que unha visita. Arredor de trinta musulmáns de Alemaña, de orixe turca e vinculados ao Movemento Hizmet, compartiron unha xornada de diálogo con membros do Movemento dos Focolares e do Living Peace.

A iniciativa xurdiu da amizade con Temir Naziri, da asociación Arco Forum, que colabora con Living Peace desde hai anos e mantén estreitos vínculos co Movemento dos Focolares. O seu desexo era que o grupo coñecese mellor esta perspectiva educativa para a paz e a implementase nas súas propias comunidades en Alemaña.

A visita comezou cunha saúdo persoal do párroco, Mario Ramos, sacerdote dos Focolares, que acompañou o grupo nun percorrido pola igrexa de San Bernardo, explicando a importancia da igrexa e respondendo naturalmente ás preguntas que xurdiron. Desde o principio, o ambiente caracterizouse polo respecto, a escoita atenta e o interese mutuo.

Entón chegou o momento de presentar Living Peace: como naceu da experiencia de Carlos Palma e algunhas das súas ferramentas, como os Dados da Paz e o Tempo Morto para a Paz, que agora se experimentan en numerosos países.

A proposta espertou un interese inmediato. Espontaneamente, un dos participantes preguntou se podían tirar os Dados da Paz e vivir en cumprimento do compromiso que aparecera ao longo do día. A frase escollida foi: "Amámonos uns aos outros". Os participantes sentiron que estas palabras simplemente describían o que xa estaba a suceder entre eles.

Tamén compartiron un Tempo de Paz, un minuto de silencio e compromiso interior que todos abrazaron con naturalidade. Ao final, un dos participantes pediu rezar unha oración e cantouna segundo a súa tradición relixiosa. Foi un momento profundamente sentido para todos, no que cada persoa puido expresar a súa fe mentres os demais os acompañaban con respecto e escoita atenta.

A despedida estivo marcada pola gratitude mutua e pola convicción de que o diálogo auténtico non se limita a un só encontro. Cando xorde da amizade, abre o camiño para traballar xuntos pola paz e fortalece a certeza de que, mesmo desde diferentes tradicións, é posible recoñecernos como unha soa familia humana.