O que comezou como a preparación dunha comida para a festa de Pentecostés acabou converténdose nunha experiencia de colaboración, confianza e encontro con persoas que habitualmente permanecían á marxe da vida parroquial.

Organizar unha paella para unhas 160 persoas parecía, a primeira vista, un reto loxístico. Non obstante, para María Jesús foi sobre todo unha oportunidade para descubrir como a unidade se constrúe a través de pequenos xestos de confianza e servizo.

Mentres preparaba o evento parroquial, tivo que lidar coa enfermidade do seu marido e a posterior cirurxía de cataratas. Aínda así, decidiu seguir adiante. Comprar ingredientes, buscar ofertas, preparar entradas e gardar comida atraeu sen querer a veciños que non adoitan participar na parroquia.

Un deles era un cociñeiro xubilado que adoita agardar fóra mentres a súa muller asiste á misa. Aceptou dirixir a preparación das tres paellas e compartiu varias horas de traballo coa comunidade. Esa colaboración rompeu prexuízos e abriu un espazo de entendemento mutuo que todos agradeceron.

María Jesús decidiu confiarlle plenamente a organización da cociña como ela considerase oportuna. O resultado foi unha comida moi participativa, con familias, nenos e persoas que asistían por primeira vez. A xornada concluíu con xogos e un momento de oración.

Ao botar a vista atrás, o que queda non é o éxito da comida, senón a experiencia dunha comunidade capaz de implicar a aqueles que a miúdo pasan desapercibidos e de crear un ambiente verdadeiramente familiar. Como o párroco escribiu máis tarde á súa familia: «Iso é o que significa ser Igrexa e traballar pola unidade».