Xesús vai a Xerusalén cos seus discípulos. Cando Pedro anuncia que alí terá que sufrir, morrer e resucitar, rebélase, converténdose no portavoz do desánimo e da incomprensión xeral. Entón o Mestre lévao consigo, xunto con Santiago e Xoán, ata "unha montaña alta", e alí aparece aos tres cunha luz nova e extraordinaria: o seu rostro "volveuse brillante coma o sol" e Moisés e o profeta Elías conversan con el. O propio Pai fai escoitar a súa voz dende unha nube luminosa e invítaos a escoitar a Xesús, o seu Fillo amado. Ante esta sorprendente experiencia, Pedro non quixo marchar e exclamou:
«Señor, que bo é que esteamos aquí!
Xesús convidou aos seus amigos máis íntimos a vivir unha experiencia inesquecible, para que a conserven sempre dentro deles.
Quizais tamén nós vivimos con asombro e emoción a presenza e acción de Deus nas nosas vidas en momentos de alegría, paz e luz que desexamos que nunca rematasen. Son momentos que en moitos casos vivimos con outros ou grazas a outros, porque o amor recíproco atrae a presenza de Deus, xa que, como prometeu Xesús, "onde están dous ou tres reunidos no meu nome, alí estou eu no medio deles" (Mt. 18, 20). Ás veces, nestes momentos de intimidade, fainos vernos a nós mesmos e ler os acontecementos cos seus ollos.
Estas experiencias son regaladas para darnos a forza para afrontar as dificultades, as probas e as dificultades que atopamos no camiño, coa certeza no corazón de que Deus velando por nós, de que nos chamou a formar parte da historia da salvación.
De feito, unha vez baixados do monte, os discípulos irán xuntos a Xerusalén, onde os agarda unha multitude chea de esperanza, pero tamén de perigos, enfrontamentos, rexeitamento e sufrimento. Alí serán espallados e enviados ata os confíns da terra para dar testemuño da nosa última morada, o Reino de Deus. [1]
Poderán comezar a construír a casa de Deus entre os homes nesta terra, porque no monte estiveron con Xesús "na casa".
«Señor, que bo é que esteamos aquí!
«Levántate, non teñas medo» (Mt. 17, 7) é a invitación de Xesús ao final desta experiencia extraordinaria, que tamén se dirixe a nós. Como seus discípulos e amigos, podemos afrontar con coraxe o que nos espera.
Isto é o que lle pasou a Chiara Lubich. Tampouco quixera volver á vida cotiá tras un período de vacacións tan cheo de luz que foi chamado "o paraíso de 1949" pola percepción da presenza de Deus na pequena comunidade coa que estaba a pasar un período de descanso e para unha extraordinaria contemplación dos misterios da fe. Volveu, e con renovado vigor, porque entendeu que precisamente por esa experiencia esclarecedora tiña que “baixar do monte” e comezar a traballar como instrumento de Xesús na realización do seu Reino, inxectando o seu amor e a súa luz precisamente onde lle faltaban, e tamén enfrontándose ás penurias e ao sufrimento.
«Señor, que bo é que esteamos aquí!
En cambio, cando perdemos a luz, volvamos co corazón e coa mente aos momentos nos que o Señor nos iluminou. E se non experimentamos a súa proximidade, busquemos. Haberá que facer o esforzo de “subir á montaña” para atopalo nos nosos veciños, adoralo nas nosas igrexas, e tamén contemplalo na beleza da natureza.
Porque El sempre está aí para nós: o único que temos que facer é camiñar con El e, en silencio, escoitar humildemente, como Pedro, Xoán e Santiago. [2]
Silvano Malini e o equipo da Palabra de Vida
[1] T. RADCLIFFE, OP, Segunda meditación aos participantes na Asemblea Xeral do Sínodo dos Bispos, Sacrofano 1-10-2023. https://www.vaticannews.va/it/vaticano/news/2023-10/testi-meditazioni-padre-radclifferitiro-sacrofano-sinodo.html.
[2] Cf. Mt 17, 6.
