Fokolareen Erlijioen Arteko Elkarrizketaren Nazioarteko Zentroak mahai-inguru bat antolatu zuen Madrilen, eta Silvina Chemen errabinak erlijioaren balioa aldarrikatu zuen, ez arazo gisa, eguneroko «mikromunduetan» bakea lortzeko baliabide etiko eta estrategiko gisa baizik.
Testuinguru global batean, non erlijio-identitateak azaletik irakurtzen baitira polarizazio- eta zatiketa-bektore gisa, Madrilgo O_lumen Esparru Espezifikoan proposamen guztiz disruptibo bat onartu zen: erlijioa bakea eraikitzeko ezinbesteko baliabide etiko, hermeneutiko eta estrategiko gisa ulertzea.
«Gatazka eta erlijioa: konfrontaziotik harago» izenburupean, Espainiako Fokolareen Mugimenduaren Erlijioen arteko Elkarrizketaren Nazioarteko Zentroak solasaldi bat sustatu zuen Silvina Chemen errabina argentinar entzutetsuarekin batera. Dolores García Pik, Espainiako Laikoen Foroko presidente ohiak, hurbiltasun handiz dinamizatu zuen topaketa, eta txosten akademiko hotzetatik eta ohiko analisi geopolitikoetatik ihes egin zuen nahita. Helburua, Frantzisko Aita Santuak sustatzen duen topaketaren kulturarekin bat eginez, nor bere buruari begiratzea, entzutea eta benetan garrantzitsua denarekiko konpromisoa hartzea izan zen, besterik gabe, «bizitzaren elkarrizketaren» bidez.
Topaketaren sustraiak eta koltxoneta puztua
Silvina Chemen errabina, Abarbanel Unibertsitate Institutuko errektoreordea eta Erromako Erlijioen Arteko Mugimenduaren Nazioarteko Zentroko kide iraunkorra, bere bizi-lekukotza partekatuz hasi zen. Argentinara emigratutako siriarren biloba, aitona-amonak kartetan jolasten eta auzokideekin narguile 1 erretzen ikusiz hazi zen, judua, kristaua edo musulmana nor zen axola ez zuen ingurune batean: denak ziren «herrikideak» elkarri eutsiz. “Erlijioen artekoa nire genetikaren parte da, bizitzarekin batera jaso nuen”, azaldu zuen hunkituta.
Errabina izatera nola iritsi zen gogoratzean, umorez eta apaltasunez ziurtatu zuen bere bokazioa “behetik gora” jaio zela, bere komunitate propioaren maitasunak eta beharrak zilegituta. Gainera, esker onez gogoratu zuen Fokolareekin zuen lotura estua, duela hamarkada batzuk, fokolarina sagaratu baten adiskidetasunari esker eta bere seme Arielek Erromako gazteen Superkongresu2 garrantzitsu batean parte hartzeari esker zigilatu zena, non gazteak berak otoitz bat ireki zuen, erlijio guztiei irekia, Koliseoaren aurrean, shofar-a (ahari biblikoaren adarra) joaraziz. Beti esaten dut ibaiak eramaten nauen lekura noala, baina koltxoneta puztuta edukitzeaz arduratzen naiz», adierazi zuen Jainkoaren planei bere otzantasuna ilustratzeko.
«Mikromunduak» eta bakearen haziak Ekialde Hurbilean
Gizakia etiketa edo bando bakarrera murrizten duten joera kognitiboen aurrean, mina senidetasun bihurtzen ari diren istorio ikusezinetan begirada jartzera gonbidatu zuen Chemenek. Lehen eskutik partekatu zuen The Road Not Yet Taken ekimenean izandako inplikazioa eta Israelgo eta Palestinako emakume taldeekin izandako topaketa zirraragarria, hala nola Zisjordaniako Mujeres del Sol- eko aktibistekin. Ama horiek gatazkaren gainetik elkartuta, errefuxiatu-esparruetan lan egiten dute nerabeak gorrotoaren eta indarkeriazko atzematearen sareetatik erauzteko, eguneroko mirari txiki baina erraldoiak lortuz, hala nola Belenen duela gutxi parketto bat eta futbol-kantxa bat inauguratu izana, gazteei horizonte alternatibo bat eskaintzeko.
Dolores Garcíak makro-emaitzak berandu iristen direnean pazientzia eta itxaropen-begirada nola uztartu galdetu zionean, errabinoa irmoa izan zen: «Batek «makromunduaren» irakurketak ditu, baina «mikromunduetan» bizi da. Eta gure «mikromunduetan», emaitzak bai dira itxaropentsuak, jendea mugimenduan jartzen duzulako».
Horren erakusgarri, duela hamaika urtetik buru den espazioaren adibidea jarri zuen, non juduak eta kristauak hilero modu egonkorrean biltzen diren elkarrekin, aurrez aurre, Torá eta Ebanjelioa ikastera. Batzuetan hitz egiten duten testuak, elkar osatzen dutenak edo ez dutenak bat egiten, baina bestearen zauriak guri dagozkigula deskubritzeko balio dutenak. «Bestea zure parte denean, hutsa ez den esperantza batez betetzen zara», amaitu zuen.
Ekitaldiak, judutarren Shavuot (Mendekoste) egunaren bezperekin bat egin zuenak, bertaratuengan —bai presentzialak, bai birtualak— ziurtasun berritua utzi zuen: senidetasun unibertsala ez dela urruneko utopia bat, baizik eta aurreiritziak eraitsi eta eguneroko elkarrizketa aukeratzea erabakitzen dugun bakoitzean zabaltzen den bide bat..
