“Indartsuenaren legea” nagusi den mundu batean bizitzearekin konformatzen al gara? Non arrakasta izateko besteak zapaltzea edo azpiratzea da beharrezko? Non besteari mesfidantzaz begiratzen diogun eta, daukaguna galtzeko beldurrez, hesi fisikoak edo ikusezinak eraikitzen ditugu? Etsi egiten al dugu egunak itxaropenik gabe pasatzen utziz, bizi dugunari zentzurik aurkitu gabe? Eta are gehiago: hori al da benetan bete-betean bizitzea?